Een jeugd getekend door verdriet, jaren van overleven op straat en een kans om zijn leven opnieuw op te bouwen. Vandaag heeft Adão werk, heeft hij het contact met zijn familie hersteld en deelt hij met anderen de hoop die hij in God heeft gevonden.
Een jeugd die abrupt tot stilstand kwam
Adão was pas negen of tien jaar oud toen zijn leven ingrijpend veranderde. Een zeer ernstige ruzie tussen zijn ouders liep uit op de dood van zijn moeder. Als kind verliet hij toen samen met zijn broertje het ouderlijk huis. Naast het verdriet en de verwarring van dat moment verloor hij het contact met zijn familie. Hij liet zijn zussen achter en moest leren overleven in een wereld waarop geen enkel kind voorbereid zou moeten zijn.
Voordat Adão in Belo Horizonte aankwam, trokken hij en zijn broer langs verschillende plaatsen. Ze sliepen aan het strand of op verborgen plekjes bij restaurants. Zonder een veilige plek om te verblijven, trokken ze samen met andere jongens van stad naar stad, op zoek naar een manier om verder te reizen. Soms verstopten ze zich onder zeilen in vrachtwagens, andere keren reisden ze mee met treinen die kolen vervoerden. Het waren jonge kinderen, blootgesteld aan allerlei gevaren, zonder te weten waar ze de volgende dag onderdak zouden vinden of wat hun te wachten stond.
In die tijd hoorde deze manier van reizen bij de werkelijkheid die Adão kende. Hij vertelt hoe de jongens liftend met vrachtwagens en treinen naar andere plaatsen trokken. Soms leek het voor kinderen die voortdurend onderweg waren zelfs op een avontuur. Maar achter die reizen ging een moeilijke werkelijkheid schuil: ze waren ver van huis en moesten voor zichzelf zorgen.
Opvang die het gemis niet wegnam
Tijdens één van de reizen kwamen Adão en zijn broertje aan in Governador Valadares, in de staat Minas Gerais. Ze kenden de stad niet en wisten niet waar ze naartoe moesten. Daar ontfermde een spoorwegmedewerker zich samen met zijn vrouw tijdelijk over hen. Ze namen de jongens mee naar huis, waar ze verzorging en eten kregen.
Adão herinnert zich met warmte hoe de vrouw voor hen zorgde. Ze kocht allerlei dingen voor de jongens en bakte zelfs coxinha's (Braziliaanse gevulde deegsnacks) die Adão in het centrum van de stad mocht verkopen. Het geld dat hij daarmee verdiende, mocht hij houden. Adão ging op pad, verkocht de coxinha's en keerde daarna terug naar huis, waar de vrouw nieuwe maakte zodat hij verder kon verkopen.
Het echtpaar bood de jongens iets belangrijks: zorg, eten en een mogelijkheid om te werken. Toch bleef Adão zijn ouders missen. Ook al kregen ze liefde en aandacht van de mensen die hen opvingen, hij kon zijn eigen familie niet zomaar vergeten.
Uiteindelijk keerden ze terug naar de straat en na enige tijd raakte Adão zijn broer kwijt. Later stapte hij op een andere trein en vervolgens in een vrachtwagen, totdat hij in Belo Horizonte aankwam, zonder zijn broertje.
Zo kwam Adão alleen terecht in een stad die hij niet kende. Hij was nog maar een jongen. Hij had zijn huis, zijn ouders en nu ook zijn broertje die hem al die tijd had vergezeld achtergelaten. Hij wist niet dat deze scheiding vele jaren zou duren.
Opgroeien op straat in Belo Horizonte
In Belo Horizonte bleef Adão op straat leven. In de loop van de tijd leerde hij andere jongens en jongeren kennen die eveneens probeerden te overleven. Samen trokken ze van de ene plek naar de andere en vormden ze groepen om de werkelijkheid van het straatleven het hoofd te bieden.
Hij herinnert zich hoe het leven er in die periode uitzag: er waren weinig mogelijkheden om hulp te krijgen. Vaak moesten ze bij mensen thuis aankloppen om iets te eten te krijgen. De teams die de straat bezochten, maakten in die omstandigheden een belangrijk verschil.
Adão herinnert zich vooral de teams van YWAM die rond 1990 begonnen langs te komen. Hij ziet de medewerkers nog voor zich die in een Volkswagenbusje arriveerden, liederen zongen en soms maaltijden uitdeelden. Voor mensen die op straat leefden, betekenden die momenten meer dan alleen een bord eten. Het was ook een gelegenheid om gezien te worden, over God te horen en mensen te ontmoeten die bereid waren naar hen toe te komen.
Als hij terugdenkt aan die tijd, beseft Adão hoe verdrietig het leven was en hoe weinig mogelijkheden er waren om daar verandering in te brengen. De hulp die hij via YWAM ontving, werd een kans die hij daarvoor nog niet had gehad.
Een beslissing die de weg naar herstel opende
Jaren later, in 2018, accepteerde Adão de mogelijkheid om deel te nemen aan een kamp dat door Casa Resgate werd georganiseerd. Daarna besloot hij dat hij een volgende stap moest zetten. Hij wilde naar een afkickcentrum en wilde niet terugkeren naar de situatie waarin hij daarvoor had geleefd.
Adão herinnert zich dat hij zijn beslissing aan de medewerkers uitlegde: hij wilde niet op dezelfde manier uit dit traject komen als waarop hij eraan begonnen was. Hij wilde echt herstellen. Naar aanleiding van zijn verzoek werd hij doorverwezen naar een afkickcentrum.
Daar verbleef hij negen maanden. Deze periode was belangrijk in zijn herstelproces. Hij bevond zich in een omgeving waar hij niet dezelfde drugs en verleidingen tegenkwam als op straat en zich kon richten op zijn herstel.
Toen het moment kwam om te vertrekken, merkte Adão dat hij nog onzekerheden had. Zijn vertrek viel samen met carnaval, een periode waarin hij wist dat hij oude bekenden en mensen met wie hij drugs gebruikte, zou kunnen tegenkomen. Daarom vroeg hij de verantwoordelijke van het centrum of hij nog een paar dagen mocht blijven.
Hij wilde niet zomaar vertrekken zonder na te denken over de gevolgen. Hij wist dat hij buiten deze beschermde omgeving andere keuzes zou moeten maken en met nieuwe situaties te maken zou krijgen. Later besloot hij toch te vertrekken en te ontdekken of hij ook buiten het centrum standvastig kon blijven.
Deze keuze markeerde een nieuwe fase. Herstel betekende niet dat alle uitdagingen verdwenen waren, maar Adão was bereid om te proberen een ander leven op te bouwen.
Casa Resgate: een plek voor een nieuw begin
Na zijn vertrek uit het afkickcentrum werd Adão opgevangen bij Casa Resgate. Tijdens de coronapandemie, toen veel activiteiten werden stilgelegd of moesten worden beperkt, hielp hij mee met onderhouds- en renovatiewerkzaamheden. Hij hielp met schilderen, bouwde een bankje, repareerde deuren en deed allerlei andere klussen.
Casa Resgate was voor Adão niet alleen een plek waar hij hulp ontving. Het werd ook een plek waar hij zelf iets kon bijdragen, verantwoordelijkheid kon ontwikkelen en kon meewerken aan iets waar andere mensen baat bij hadden.
Na enige tijd begon hij buiten de basis naar werk te zoeken. Hij verdiende zijn eigen geld en kon zijn leven op een andere manier gaan organiseren. Stap voor stap zette hij concrete stappen richting zelfstandigheid. Hij vond een huurwoning en zo kreeg hij een eigen plek.
Voor iemand die een groot deel van zijn jeugd en jonge jaren zonder een stabiel thuis had geleefd, betekende het een enorme verandering om een eigen woonplek te hebben en voor zijn eigen spullen te kunnen zorgen.
Het contact met zijn familie herstellen
Jarenlang had Adão geen contact met zijn broers en zussen. De scheiding in zijn jeugd had een afstand gecreëerd die moeilijk te overbruggen leek. Hij ging verder met zijn leven zonder te weten hoe het met zijn familieleden ging en zonder te kunnen volgen wat er in hun leven gebeurde.
Later lukte het hem echter om opnieuw contact te krijgen met zijn broer en zijn drie zussen. Vandaag de dag spreken ze elkaar bijna dagelijks via WhatsApp.
Dit weerzien is een bijzonder onderdeel van zijn verhaal. De jongen die ooit van huis vertrok en later ook zijn broertje kwijtraakte, leefde jarenlang zonder contact met zijn familie. Nu kan Adão met hen praten, horen hoe het met hen gaat en de band met hen onderhouden.
Zijn herstel gaat dan ook verder dan het stoppen met drugs of het vinden van werk. Zijn verhaal gaat ook over het herstellen van familiebanden en de mogelijkheid om opnieuw dichter bij de mensen te komen die al vanaf het begin deel uitmaken van zijn leven.
Een veranderd leven, zichtbaar in kleine dingen
Vandaag heeft Adão werk en is hij dankbaar voor het leven dat hij heeft. Hij waardeert zijn baan, zorgt goed voor zijn kleding en persoonlijke bezittingen en probeert zijn woonruimte schoon en opgeruimd te houden. Dingen die voor veel mensen vanzelfsprekend lijken, hebben voor iemand die jarenlang geen eigen en veilige plek had een bijzondere betekenis.
Hij vertelt met blijdschap dat hij kan opstaan, ademhalen, werken en voor zichzelf kan zorgen. Hij zegt niet dat hij alles al heeft bereikt wat hij graag zou willen, maar ziet de zegeningen die hij iedere dag ervaart.
Ook zijn geloof neemt een centrale plaats in zijn dagelijks leven in. Adão vertelt dat hij heel vroeg opstaat, om te bidden en in de Bijbel te lezen. Hij probeert zijn dag te beginnen door met God te praten en Hem te danken voor weer een nieuwe dag.
De verandering die hij in zijn eigen leven heeft ervaren, beïnvloedt ook de manier waarop hij met anderen omgaat. Wanneer hij mannen ontmoet die nog op straat leven, praat hij met hen over God en deelt hij een stukje van zijn eigen ervaring. Hij moedigt hen aan om hulp te zoeken, te geloven dat verandering mogelijk is en niet te denken dat de kans die hij heeft gekregen alleen voor hem beschikbaar is.
Adão weet dat hij niet voor anderen kan beslissen en het herstelproces niet in hun plaats kan doorlopen. Maar hij kan wel vertellen wat hij zelf heeft meegemaakt en door zijn eigen leven laten zien dat een nieuw begin mogelijk is.
Dromen die verder reiken dan zijn eigen leven
Ondanks alles wat hij al heeft bereikt, heeft Adão nog steeds dromen. Een van zijn grootste wensen is een eigen huis: een plek die echt van hem is, waar hij in alle rust kan wonen en verder kan bouwen aan zijn toekomst.
Ook droomt hij ervan om een auto te hebben. Maar hij denkt daarbij niet alleen aan het comfort van een eigen voertuig. Adão stelt zich voor dat hij andere mensen naar de kerk kan brengen en mensen kan helpen die dat nodig hebben. Hij wil graag de mogelijkheid krijgen om de hulp die hij ooit zelf ontving, ook aan anderen door te geven.
Als hij vandaag naar zijn leven kijkt, ziet Adão veel redenen om dankbaar te zijn. Hij leeft, heeft werk, onderhoudt contact met zijn familie en kan over God vertellen aan mensen die met soortgelijke moeilijkheden te maken hebben als hij vroeger.
Zijn verhaal herinnert ons eraan dat een ingrijpende verandering zelden in één keer plaatsvindt. Soms begint het met een maaltijd die op straat wordt aangeboden, een gesprek, een mogelijkheid om aan je herstel te werken of een plek waar iemand met waardigheid wordt ontvangen. Daarna is het nodig om verder te gaan, keuzes te maken en nieuwe uitdagingen aan te gaan.
YWAM heeft gedurende Adão's leven een rol gespeeld in deze reis door mogelijkheden te bieden voor zorg, herstel en een nieuw begin. Maar vandaag is hij zelf ook iemand geworden die anderen aanmoedigt om een ander leven te zoeken.
De jongen die ooit verborgen in vrachtwagens meereisde, bij restaurants sliep en alleen in Belo Horizonte aankwam, heeft nu werk, spreekt dagelijks met zijn broers en zussen en droomt ervan om andere mensen te helpen de weg naar hoop te vinden.
Het verhaal van Adão herinnert ons eraan dat ons verleden deel uitmaakt van onze levensreis, maar niet ons hele toekomst hoeft te bepalen. Door Gods genade, door mensen die bereid zijn om voor anderen te zorgen en door kansen om opnieuw te beginnen, kan een nieuw verhaal worden opgebouwd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten