Een onverwachte ontmoeting

Op donderdagochtend beleefden we opnieuw zo'n moment dat ons eraan herinnert dat God onze plannen altijd weer op een verrassende manier kan veranderen.

Donderdagen zijn de dagen waarop we mensen ontvangen die graag willen beginnen aan een hersteltraject. We voeren dan een eerste intakegesprek om hen beter te leren kennen, naar hun verhaal te luisteren en samen te kijken welke kliniek het beste aansluit bij hun situatie.

Terwijl we wachtten op de mensen met wie we al een afspraak hadden gemaakt, werden we verrast door de komst van Tamara*, samen met een bekende van ons die op straat leeft.

Toen ze bij ons kwamen, vertelde hij dat Tamara hulp nodig had om weer thuis te komen. We gingen met haar zitten om naar haar verhaal te luisteren.

Ze vertelde dat ze maandag de deur uit was gegaan om naar de wedstrijd van Brazilië te kijken. Die dag had ze alcohol gedronken, iets waarvan ze zelf aangaf dat ze dat beter niet had kunnen doen. Daarna kreeg ze een psychische crisis en belandde ze op straat in Belo Horizonte. Ze kon zich niet goed herinneren hoe ze daar terecht was gekomen.

Tijdens de dagen die ze op straat doorbracht, werden al haar bezittingen gestolen, zelfs haar vest en haar schoenen. Om niet op blote voeten te hoeven lopen, kreeg ze een paar slippers van iemand anders die ook op straat leeft. Juist in die kwetsbare situatie was het deze bekende, die zelf ook dakloos is, die haar de weg wees naar Casa Resgate.

Toen we haar verhaal hoorden, beseften we dat haar grootste behoefte op dat moment was om veilig thuis te komen. Omdat al haar bezittingen waren gestolen en ze geen telefoonnummers van familie uit haar hoofd kende, besloten we haar zelf naar huis te brengen. Diezelfde ochtend stapten we met haar in de auto. Voordat we haar naar haar woonplaats brachten, maakten we eerst een tussenstop bij het CAPS (Centrum voor Psychosociale Zorg), waar zij onder behandeling is.

Daar hoorden we dat Tamara haar afspraak van 1 mei had gemist en dus als 2 maand zonder behandeling was. We spraken met haar over het belang van het hervatten van haar behandeling en het goed zorgen voor haar gezondheid, zodat ze haar leven weer met meer stabiliteit en zekerheid kon opbouwen.

We moedigden haar ook aan om opnieuw contact te zoeken met haar kerk, waar ze eerder al steun had ervaren. Tijdens ons gesprek vertelde ze dat ze Gods hand duidelijk zag in alles wat die dag was gebeurd: in de vriend die haar naar Casa Resgate had gebracht, in de zorg die ze van ons kreeg en in de mogelijkheid om weer naar huis terug te keren. Nog voordat we afscheid namen, vertelde ze dat ze contact zou opnemen met haar voorganger om begeleiding te vragen en opnieuw samen met haar geloofsgemeenschap op te trekken.

We reden terug naar huis en beseften opnieuw hoe kwetsbaar mensen kunnen zijn en hoe iemand soms onverwacht op straat kan belanden. We kunnen niet alle problemen oplossen die we tegenkomen, maar wanneer God iemand op ons pad brengt en wij iets kunnen betekenen, willen we er zijn. Die dag was onze opdracht eenvoudig: een helpende hand uitsteken, luisteren, bemoedigen en haar helpen om thuis te komen.

Ons gebed is dat Tamara trouw zal blijven aan haar behandeling, versterkt zal worden door haar kerk en haar familie, en dag na dag mag ervaren hoe God herstel kan brengen in haar leven.

*'Tamara' is een fictieve naam, gebruikt om haar identiteit te beschermen.

De gestolen deken

We komen aan op het plein en in de verte zie ik Larrisa Maria* al zitten. We kennen haar inmiddels al een tijd, bijna wekelijks bezoekt ze ons Open Huis. Ze zit alleen, met dekens over haar benen geslagen. Het lijkt alsof ze zich al klaarmaakt om te gaan slapen. Als we dichterbij komen en ze ons ziet, verschijnt er direct een glimlach op haar gezicht. "Ah, Casa Resgate komt eraan!"

Samen met twee mensen van een team uit Amerika, dat deze week bij ons meedraait, gaan we naast haar op de grond zitten. We vragen hoe het met haar gaat. Al snel komt alle frustratie eruit. De deken die ze kort geleden had gekregen, is gestolen. Het was een fijne, dikke deken en nu heeft ze alleen nog twee andere, gerecyclede dekens die vaak op straat worden uitgedeeld. "Ze hebben de mijne gestolen en deze achtergelaten!" zegt ze verontwaardigd. De boosheid maakt plaats voor verdriet en de tranen beginnen te stromen. "Ik snap het gewoon niet. Dat die jonge jongens, een vrouw van 62 jaar, kunnen bestelen. Iedereen zou toch respect moeten hebben en van andermans spullen af moeten blijven."

We luisteren naar haar verhaal en proberen haar wat op te beuren. Langzaam zie je haar weer ontspannen. Ze vertelt dat ze ernaar uitkijkt om morgen naar het Open Huis te komen. "Die koffie met die heerlijke broodjes," zegt ze lachend, "en een warme douche. Daar kijk ik echt naar uit."

We blijven nog een tijd bij haar zitten. We praten over van alles en nog wat, delen een bemoedigende Bijbeltekst en bidden samen. Wanneer we later afscheid nemen en haar weer achterlaten op het plein, raakt het me opnieuw.

Deze vrouw van 62 jaar kan terecht in een opvanghuis, maar het lukt haar niet om daar te blijven. Ze verblijft liever op straat. Haar familie heeft ze al lange tijd achter zich gelaten, volgens haar is de situatie daar nog moeilijker. Het doet pijn om te zien dat mensen soms kiezen voor een leven op straat. Slapen in de open lucht, omgaan met diefstal door andere straatbewoners en elke dag opnieuw afwachten wat die dag zal brengen.

Ik geloof niet dat dit is wat God voor haar bedoeld heeft. Tegelijkertijd vraag ik me af hoe haar leven ooit zal veranderen. Soms voelen we ons machteloos. We verlangen zo naar een betere toekomst voor iemand, maar zien geen duidelijke weg vooruit.

Toch vind ik troost in momenten zoals deze. Een tijdje samen zitten. Ruimte geven aan boosheid en verdriet. Luisteren. Bidden. En zien hoe iemand weer hoop krijgt door iets eenvoudigs als de verwachting van een kop koffie, een broodje en een warme douche de volgende ochtend. 

Dat helpt me te beseffen dat Gods liefde zichtbaar wordt in juist die kleine momenten. We bidden dat patronen doorbroken zullen worden, dat er nieuwe hoop zal ontstaan en dat God steeds meer zal openbaren wat Hij voor Larissa Maria's* leven in gedachten heeft.

*Fictive naam

''Hier ga ik vernieuwd weer naar buiten!''

 ''Hier ga ik vernieuwd weer naar buiten!'' Dat was één van de uitspraken die we hoorden van een vrouw die regelmatig deelneemt aan ons Open Huis-project.

Aan het einde van de bijeenkomst zei ze: “Kijk nu eens naar mij. Ik heb schone kleren aan, mijn haar is gewassen, ik voel me anders.” Deze eenvoudige woorden laten iets heel dieps zien: wanneer iemand met waardigheid, respect en liefde wordt ontvangen, begint die persoon opnieuw zijn of haar eigen waarde te ontdekken.

Binnen het Open Huis geloven we dat niemand gedefinieerd mag worden door zijn moeilijkheden, sociale situatie of fouten uit het verleden. Mensen zijn niet onzichtbaar. Ze zijn geen probleem dat genegeerd moet worden en ook geen nummer tussen vele anderen. Iedere persoon heeft een eigen verhaal, dromen, strijd en een waarde die nooit verdwijnt, ongeacht de omstandigheden waarin hij of zij zich bevindt.

Daarom gaat ons werk veel verder dan alleen het bieden van praktische hulp. We streven ernaar een veilige plek te creëren waar ieder mens gezien, gehoord en gerespecteerd wordt. Een plaats waar mensen bemoediging kunnen vinden, gezonde relaties kunnen opbouwen en opnieuw vertrouwen kunnen krijgen in zichzelf.

Veel van de mensen die bij ons komen, dragen de last van afwijzing, eenzaamheid, armoede of een gebrek aan kansen. Vaak hebben zij de hoop verloren dat hun leven ooit anders kan worden. Door middel van het Open Huis willen we laten zien dat verandering mogelijk is en dat niemand voor altijd vast hoeft te blijven zitten in dezelfde situatie.

Wanneer iemand hier weggaat met de woorden:  ''Hier ga ik vernieuwd weer naar buiten!'' geloven we dat God in dat leven aan het werk is. Misschien heeft die persoon schone kleding gekregen, een douche genomen, een maaltijd gedeeld of simpelweg iemand ontmoet die zonder oordeel wilde luisteren. Maar het belangrijkste is dat hij of zij Gods liefde heeft mogen ervaren door eenvoudige daden van zorg en gastvrijheid. We willen dat iedere persoon weet dat hij of zij kostbaar is in Gods ogen, niet vergeten is en dat er hoop is voor de toekomst.

Dat is één van de belangrijkste doelen van Casa Resgate door middel van het Open Huis-project: mensen helpen hun eigen waarde te herkennen, opnieuw hoop te vinden en te geloven dat verandering mogelijk is. Want wanneer iemand begrijpt dat hij of zij geliefd is door God, respect verdient en waardevol is, ontstaat er opnieuw geloof in zichzelf en dat kan de eerste stap zijn naar een nieuw leven.

Binnen het Open Huis zien we niet alleen behoeften. We zien mensen die geschapen zijn naar Gods beeld, met waarde, een doel en de mogelijkheid van een nieuw begin.

Een nieuwe start in de jeugdgevangenis

Afgelopen maandag zijn we weer begonnen met de Engelse cursus in de Jeugdgevangenis Santa Clara. Het is een basiscursus van 15 lessen Engels, en we mochten starten met een klas van tien jongeren.

Ik (Gerdien) geef de lessen samen met Carol. Deze eerste maandag ging ook Anna met ons mee, een Nederlandse vrijwilliger die twee weken bij ons is. Het is altijd bijzonder om samen dit werk te mogen doen en iets van onze tijd en aandacht in het leven van deze jongeren te investeren.

Tijdens de eerste les wilden we vooral ontdekken wat de jongeren al wisten van het Engels. We stelden vragen, oefenden eenvoudige zinnen zoals “Good afternoon, teacher” en “How are you?”, en speelden een spel om de kleuren in het Engels te leren. Het was een leuke en ontspannen manier om het ijs te breken en te zien welk niveau de groep heeft.

Aan het einde van de les namen we ook een moment om iets persoonlijks te delen. We spraken over hoe wij mensen soms voelen als kwetsbare vaten, verwijzend naar 2 Korintiërs 4:7. Toch geloven we dat God juist door onze zwakheid heen kan werken. Ook lazen we Romeinen 8:28, dat zegt dat God alle dingen kan gebruiken voor het goede voor wie Hem liefhebben.

Het zijn kleine momenten, maar ze betekenen veel. Naast het leren van een nieuwe taal hopen we dat deze jongeren ook iets mogen ervaren van hoop, waarde en een nieuw perspectief voor hun leven. Tegelijk leren ze ook iets heel praktisch: ergens aan beginnen en het stap voor stap afmaken. Door samen deze cursus van 15 lessen te volgen, oefenen ze in doorzetten, verantwoordelijkheid nemen en ontdekken dat ze meer kunnen dan ze misschien zelf denken.

Wanneer aanbidding verandert in zorg

Elke vrijdagavond zijn we op de Rua Sapucaí. Daar loven we God en bidden we voor onze stad, die aan de Heer toebehoort. Het is een tijd van aanbidding en voorbede, maar ook van ontmoeting met de mensen die langslopen. We luisteren naar hun verhalen, bidden voor hen en delen op een eenvoudige manier iets van Gods liefde.

Op een van die avonden gebeurde er iets onverwachts. Twee jonge mensen kwamen naar ons toe, terwijl ze een vriendin van ongeveer twintig jaar oud droegen. Ze voelde zich erg slecht. Ze had veel alcohol gedronken en had niets gegeten. In paniek legden ze haar op de trap waar wij aan het aanbidden waren.

We gingen meteen naar hen toe om te kijken hoe we konden helpen. Anna een Nederlandse vrijwillger die voor twee weken bij ons is, begon meteen eerste hulp te verlenen. Terwijl we haar toestand in de gaten hielden en met haar vrienden spraken, merkten we hoe wanhopig ze waren. Ze wisten simpelweg niet meer wat ze moesten doen. Tijdens het gesprek hoorden we ook dat haar situatie thuis moeilijk was en dat er zelfs een kans was dat ze uit huis gezet zou worden.

We kenden niet alle details van haar verhaal, maar één ding wisten we wel: haar daar laten liggen was geen optie en zo naar huis sturen ook niet.

Daarom besloten we de auto van de missie te gebruiken om hen naar de Eerste Hulp Post te brengen, zodat ze de medische zorg kon krijgen die ze nodig had.

Voor ons laat zo’n moment zien wat evangelisatie ook is. Niet alleen spreken over Gods liefde, maar die ook zichtbaar maken. Soms begint het gewoon met luisteren, een helpende hand bieden en naast iemand staan in een moment van nood.

Want het Evangelie wordt niet alleen verkondigd met woorden, het wordt ook geleefd.

Vrienden van vrienden van God

De Zending Vakantieschool (EMF) is speciaal voor jongeren die hun schoolvakantie op een betekenisvolle manier willen besteden en zich willen onderdompelen in zending. Tijdens deze periode mochten we zeven studenten verwelkomen op onze basis. Ze kwamen om te leren, te dienen en te ontdekken wat God voor hun leven heeft.

In de ochtenden volgden de studenten lessen over geestelijke disciplines, roeping en bestemming, Jezus als ons voorbeeld, evangelisatie en stedelijke zending. In de middag en avond brachten zij het geleerde direct in de praktijk door te dienen in de huizen op de basis en mee te helpen bij verschillende activiteiten.

Het was een bijzondere tijd waarin we een oprecht verlangen zagen om te groeien, te leren en zich in te zetten voor zending. Ook was het indrukwekkend om te horen hoe ieder op een unieke, soms creatieve manier had ervaren dat God hen naar deze school had geleid, zelfs via onverwachte middelen, zoals ChatGPT.

Tijdens de diploma-uitreiking raakte de getuigenis van één van de studenten ons. Hij vertelde hoe hij opnieuw besefte dat God ons roept tot een diepe relatie: niet alleen als dienaren, maar als vrienden. Hij zei dat hij geraakt werd door het ontdekken wat het werkelijk betekent om een vriend van God te zijn, en sloot af met de woorden hoe bijzonder het is om vrienden te zijn van vrienden van God. Voor hem werd deze periode extra waardevol door het samenleven in gemeenschap op onze basis en het samen leren met mensen die hetzelfde verlangen delen: God dienen.

Een zaadje van hoop

Op dinsdagavond ontmoetten we tijdens één van onze outreach-momenten Lucas*. Hij lag op een stuk karton, toegedekt met een groene deken, en probeerde zich te beschermen tegen de regen van de afgelopen dagen. Toen we hem benaderden, liet Lucas merken dat hij graag met ons wilde praten en die tijd samen met ons wilde doorbrengen. Hij deelde een deel van zijn levensverhaal: over de mensen die hij had verloren en de weg die hem uiteindelijk op straat had gebracht.

Na het gesprek nodigden we hem uit om de volgende dag naar het Open Huis te komen en baden we voor hem. Een van de studenten van de EMF (Zomer Zending School), die bij ons was, legde zijn hand op Lucas’ schouder en begon te bidden. Aan het einde van het gebed keek Lucas ons zichtbaar geëmotioneerd aan en vertelde dat de pijn in zijn schouder bijna helemaal was verdwenen. Hij zei dat hij veel pijn had gehad, maar dat deze tijdens het gebed vrijwel volledig wegtrok.

We spraken vervolgens over genezing en over Jezus. We baden opnieuw, en diezelfde avond verdween alle pijn volledig.

De volgende dag nam Lucas de uitnodiging aan en was hij aanwezig bij het Open Huis. Hij deed mee aan het programma en hoorde meer uit het Woord. We blijven bidden dat deze momenten als een zaadje in zijn hart geplant mogen worden, een zaadje dat groeit, geloof voortbrengt en zijn hoop herstelt. Dat hij, en ook anderen, opnieuw mogen geloven dat zij kostbaar zijn in de ogen van God en dat verandering ook voor hun leven mogelijk is.

*Fictieve naam

Bestel hier uw oliebollen!

Via deze link is het mogelijk om oliebollen te bestellen.

De naam die we niet mochten negeren.

Het is vrijdagavond en we gaan een extra avond de straat op, samen met een groep studenten van de EMU. Zoals altijd beginnen we met gebed. Van sommige namen ben ik ze even kwijt, dus doen we snel een voorstelrondje. Daarna bidden we en vragen we God om specifieke indrukken voor deze avond.

Tijdens het gebed komt de naam Samuel in mij op. Maar dat is ook de naam van een van de studenten die met ons mee is. Ik denk meteen: dit is vast niet van God. Bovendien schiet de gedachte door mijn hoofd dat Samuel “geen naam voor een dakloze” is, alsof daklozen een bepaald soort naam zouden hebben… Achteraf zie ik hoe mijn eigen aannames de overhand namen.

We gaan de straat op en beginnen bij het busstation. Zoals elke avond zijn er veel mensen die op straat leven. We voeren gesprekken, bidden met mensen en nodigen sommigen uit om later bij ons langs te komen, om te kijken of we hen kunnen helpen richting een kliniek.

Als we bijna op het punt staan om terug te gaan, besluit ik toch nog een stel aan te spreken met een kindje van ongeveer twee jaar oud. Ze staan met koffers naast zich en ik denk dat ze wachten om opgehaald te worden. Maar al snel blijkt dat ze al twee nachten op straat hebben geslapen, en er nog minstens twee voor de boeg hebben. Het centrum waar zij mogelijk geholpen kunnen worden, opent pas weer op maandag. Ze hadden hun busaansluiting gemist en hadden geen geld voor een nieuw ticket.

Een medewerker van de drogist naast wie ze stonden, had besloten hen naar de dichtstbijzijnde spoedeisende hulp van het ziekenhuis te brengen, zodat ze in ieder geval die nacht niet op straat hoefden door te brengen. Bij het ziekenhuis zouden ze veiliger zijn, was de gedachte.

Ons hart brak. Hier konden en wilden we iets doen.
“Gaat er vanavond nog een bus waar jullie heen moeten?” vragen we.
“Ja, waarschijnlijk wel,” zegt de man, “maar we hebben geen geld voor een ticket.”
“Waar moeten jullie naartoe?”
“São Paulo.”

We vragen of ze iemand hebben die hen daar kan ophalen als wij de tickets zouden betalen. Dat komt goed, verzekert hij ons. En zo besluiten we ter plekke bustickets voor hen te kopen, zodat ze diezelfde avond nog konden vertrekken. Daardoor hoefden ze geen twee extra nachten op straat door te brengen.

De dankbaarheid en opluchting waren groot.
En weet je hoe het jongetje heette?
Inderdaad: Samuel.

Hij was niet ‘dakloos’ zoals dat beeld in mijn hoofd bestond, maar hij wás wel degene die we die avond mochten helpen. En opnieuw werden we herinnerd aan hoe God werkt, vaak voorbij onze aannames en verwachtingen.

Oliebollenactie!

Na het succes van afgelopen jaren organiseren we ook dit jaar weer onze oliebollenactie! Wij als Thuisfrontcommussie (TFC), samen met andere vrijwilligers, gaan enthousiast aan de slag om er opnieuw een groot succes van te maken. 

Dus op woensdag 31 december zijn er weer heerlijke, versgebakken oliebollen verkrijgbaar. Voor 8,50 euro ontvang ja 10 oliebollen.

De volledige opbrengst gaat naar Geú en Gerdien. Zijn zullen deze gebruiken om hun verzekeringen voor het komende jaar te kunnen betalen. 

Via deze link is het mogelijk om oliebollen te bestellen. 
We hopen op veel bestellingen!

TFC van Geú en Gerdien, 

Jenneke Slijkhuis, Henry & Lisanne Kok, Sander & Gerike Kastelein.

Je kunt ook onderstaande QR-code gebruiken.