Adão: Een verhaal van pijn, geloof en een nieuw begin.

Een jeugd getekend door verdriet, jaren van overleven op straat en een kans om zijn leven opnieuw op te bouwen. Vandaag heeft Adão werk, heeft hij het contact met zijn familie hersteld en deelt hij met anderen de hoop die hij in God heeft gevonden.

Een jeugd die abrupt tot stilstand kwam

Adão was pas negen of tien jaar oud toen zijn leven ingrijpend veranderde. Een zeer ernstige ruzie tussen zijn ouders liep uit op de dood van zijn moeder. Als kind verliet hij toen samen met zijn broertje het ouderlijk huis. Naast het verdriet en de verwarring van dat moment verloor hij het contact met zijn familie. Hij liet zijn zussen achter en moest leren overleven in een wereld waarop geen enkel kind voorbereid zou moeten zijn.

Voordat Adão in Belo Horizonte aankwam, trokken hij en zijn broer langs verschillende plaatsen. Ze sliepen aan het strand of op verborgen plekjes bij restaurants. Zonder een veilige plek om te verblijven, trokken ze samen met andere jongens van stad naar stad, op zoek naar een manier om verder te reizen. Soms verstopten ze zich onder zeilen in vrachtwagens, andere keren reisden ze mee met treinen die kolen vervoerden. Het waren jonge kinderen, blootgesteld aan allerlei gevaren, zonder te weten waar ze de volgende dag onderdak zouden vinden of wat hun te wachten stond.

In die tijd hoorde deze manier van reizen bij de werkelijkheid die Adão kende. Hij vertelt hoe de jongens liftend met vrachtwagens en treinen naar andere plaatsen trokken. Soms leek het voor kinderen die voortdurend onderweg waren zelfs op een avontuur. Maar achter die reizen ging een moeilijke werkelijkheid schuil: ze waren ver van huis en moesten voor zichzelf zorgen.

Opvang die het gemis niet wegnam

Tijdens één van de reizen kwamen Adão en zijn broertje aan in Governador Valadares, in de staat Minas Gerais. Ze kenden de stad niet en wisten niet waar ze naartoe moesten. Daar ontfermde een spoorwegmedewerker zich samen met zijn vrouw tijdelijk over hen. Ze namen de jongens mee naar huis, waar ze verzorging en eten kregen.

Adão herinnert zich met warmte hoe de vrouw voor hen zorgde. Ze kocht allerlei dingen voor de jongens en bakte zelfs coxinha's (Braziliaanse gevulde deegsnacks) die Adão in het centrum van de stad mocht verkopen. Het geld dat hij daarmee verdiende, mocht hij houden. Adão ging op pad, verkocht de coxinha's en keerde daarna terug naar huis, waar de vrouw nieuwe maakte zodat hij verder kon verkopen.

Het echtpaar bood de jongens iets belangrijks: zorg, eten en een mogelijkheid om te werken. Toch bleef Adão zijn ouders missen. Ook al kregen ze liefde en aandacht van de mensen die hen opvingen, hij kon zijn eigen familie niet zomaar vergeten.

Uiteindelijk keerden ze terug naar de straat en na enige tijd raakte Adão zijn broer kwijt. Later stapte hij op een andere trein en vervolgens in een vrachtwagen, totdat hij in Belo Horizonte aankwam, zonder zijn broertje.

Zo kwam Adão alleen terecht in een stad die hij niet kende. Hij was nog maar een jongen. Hij had zijn huis, zijn ouders en nu ook zijn broertje die hem al die tijd had vergezeld achtergelaten. Hij wist niet dat deze scheiding vele jaren zou duren.

Opgroeien op straat in Belo Horizonte

In Belo Horizonte bleef Adão op straat leven. In de loop van de tijd leerde hij andere jongens en jongeren kennen die eveneens probeerden te overleven. Samen trokken ze van de ene plek naar de andere en vormden ze groepen om de werkelijkheid van het straatleven het hoofd te bieden.

Hij herinnert zich hoe het leven er in die periode uitzag: er waren weinig mogelijkheden om hulp te krijgen. Vaak moesten ze bij mensen thuis aankloppen om iets te eten te krijgen. De teams die de straat bezochten, maakten in die omstandigheden een belangrijk verschil.

Adão herinnert zich vooral de teams van YWAM die rond 1990 begonnen langs te komen. Hij ziet de medewerkers nog voor zich die in een Volkswagenbusje arriveerden, liederen zongen en soms maaltijden uitdeelden. Voor mensen die op straat leefden, betekenden die momenten meer dan alleen een bord eten. Het was ook een gelegenheid om gezien te worden, over God te horen en mensen te ontmoeten die bereid waren naar hen toe te komen.

Als hij terugdenkt aan die tijd, beseft Adão hoe verdrietig het leven was en hoe weinig mogelijkheden er waren om daar verandering in te brengen. De hulp die hij via YWAM ontving, werd een kans die hij daarvoor nog niet had gehad.

Een beslissing die de weg naar herstel opende

Jaren later, in 2018, accepteerde Adão de mogelijkheid om deel te nemen aan een kamp dat door Casa Resgate werd georganiseerd. Daarna besloot hij dat hij een volgende stap moest zetten. Hij wilde naar een afkickcentrum en wilde niet terugkeren naar de situatie waarin hij daarvoor had geleefd.

Adão herinnert zich dat hij zijn beslissing aan de medewerkers uitlegde: hij wilde niet op dezelfde manier uit dit traject komen als waarop hij eraan begonnen was. Hij wilde echt herstellen. Naar aanleiding van zijn verzoek werd hij doorverwezen naar een afkickcentrum.

Daar verbleef hij negen maanden. Deze periode was belangrijk in zijn herstelproces. Hij bevond zich in een omgeving waar hij niet dezelfde drugs en verleidingen tegenkwam als op straat en zich kon richten op zijn herstel.

Toen het moment kwam om te vertrekken, merkte Adão dat hij nog onzekerheden had. Zijn vertrek viel samen met carnaval, een periode waarin hij wist dat hij oude bekenden en mensen met wie hij drugs gebruikte, zou kunnen tegenkomen. Daarom vroeg hij de verantwoordelijke van het centrum of hij nog een paar dagen mocht blijven.

Hij wilde niet zomaar vertrekken zonder na te denken over de gevolgen. Hij wist dat hij buiten deze beschermde omgeving andere keuzes zou moeten maken en met nieuwe situaties te maken zou krijgen. Later besloot hij toch te vertrekken en te ontdekken of hij ook buiten het centrum standvastig kon blijven.

Deze keuze markeerde een nieuwe fase. Herstel betekende niet dat alle uitdagingen verdwenen waren, maar Adão was bereid om te proberen een ander leven op te bouwen.

Casa Resgate: een plek voor een nieuw begin

Na zijn vertrek uit het afkickcentrum werd Adão opgevangen bij Casa Resgate. Tijdens de coronapandemie, toen veel activiteiten werden stilgelegd of moesten worden beperkt, hielp hij mee met onderhouds- en renovatiewerkzaamheden. Hij hielp met schilderen, bouwde een bankje, repareerde deuren en deed allerlei andere klussen.

Casa Resgate was voor Adão niet alleen een plek waar hij hulp ontving. Het werd ook een plek waar hij zelf iets kon bijdragen, verantwoordelijkheid kon ontwikkelen en kon meewerken aan iets waar andere mensen baat bij hadden.

Na enige tijd begon hij buiten de basis naar werk te zoeken. Hij verdiende zijn eigen geld en kon zijn leven op een andere manier gaan organiseren. Stap voor stap zette hij concrete stappen richting zelfstandigheid. Hij vond een huurwoning en zo kreeg hij een eigen plek.

Voor iemand die een groot deel van zijn jeugd en jonge jaren zonder een stabiel thuis had geleefd, betekende het een enorme verandering om een eigen woonplek te hebben en voor zijn eigen spullen te kunnen zorgen.

Het contact met zijn familie herstellen

Jarenlang had Adão geen contact met zijn broers en zussen. De scheiding in zijn jeugd had een afstand gecreëerd die moeilijk te overbruggen leek. Hij ging verder met zijn leven zonder te weten hoe het met zijn familieleden ging en zonder te kunnen volgen wat er in hun leven gebeurde.

Later lukte het hem echter om opnieuw contact te krijgen met zijn broer en zijn drie zussen. Vandaag de dag spreken ze elkaar bijna dagelijks via WhatsApp.

Dit weerzien is een bijzonder onderdeel van zijn verhaal. De jongen die ooit van huis vertrok en later ook zijn broertje kwijtraakte, leefde jarenlang zonder contact met zijn familie. Nu kan Adão met hen praten, horen hoe het met hen gaat en de band met hen onderhouden.

Zijn herstel gaat dan ook verder dan het stoppen met drugs of het vinden van werk. Zijn verhaal gaat ook over het herstellen van familiebanden en de mogelijkheid om opnieuw dichter bij de mensen te komen die al vanaf het begin deel uitmaken van zijn leven.

Een veranderd leven, zichtbaar in kleine dingen

Vandaag heeft Adão werk en is hij dankbaar voor het leven dat hij heeft. Hij waardeert zijn baan, zorgt goed voor zijn kleding en persoonlijke bezittingen en probeert zijn woonruimte schoon en opgeruimd te houden. Dingen die voor veel mensen vanzelfsprekend lijken, hebben voor iemand die jarenlang geen eigen en veilige plek had een bijzondere betekenis.

Hij vertelt met blijdschap dat hij kan opstaan, ademhalen, werken en voor zichzelf kan zorgen. Hij zegt niet dat hij alles al heeft bereikt wat hij graag zou willen, maar ziet de zegeningen die hij iedere dag ervaart.

Ook zijn geloof neemt een centrale plaats in zijn dagelijks leven in. Adão vertelt dat hij heel vroeg opstaat, om te bidden en in de Bijbel te lezen. Hij probeert zijn dag te beginnen door met God te praten en Hem te danken voor weer een nieuwe dag.

De verandering die hij in zijn eigen leven heeft ervaren, beïnvloedt ook de manier waarop hij met anderen omgaat. Wanneer hij mannen ontmoet die nog op straat leven, praat hij met hen over God en deelt hij een stukje van zijn eigen ervaring. Hij moedigt hen aan om hulp te zoeken, te geloven dat verandering mogelijk is en niet te denken dat de kans die hij heeft gekregen alleen voor hem beschikbaar is.

Adão weet dat hij niet voor anderen kan beslissen en het herstelproces niet in hun plaats kan doorlopen. Maar hij kan wel vertellen wat hij zelf heeft meegemaakt en door zijn eigen leven laten zien dat een nieuw begin mogelijk is.

Dromen die verder reiken dan zijn eigen leven

Ondanks alles wat hij al heeft bereikt, heeft Adão nog steeds dromen. Een van zijn grootste wensen is een eigen huis: een plek die echt van hem is, waar hij in alle rust kan wonen en verder kan bouwen aan zijn toekomst.

Ook droomt hij ervan om een auto te hebben. Maar hij denkt daarbij niet alleen aan het comfort van een eigen voertuig. Adão stelt zich voor dat hij andere mensen naar de kerk kan brengen en mensen kan helpen die dat nodig hebben. Hij wil graag de mogelijkheid krijgen om de hulp die hij ooit zelf ontving, ook aan anderen door te geven.

Als hij vandaag naar zijn leven kijkt, ziet Adão veel redenen om dankbaar te zijn. Hij leeft, heeft werk, onderhoudt contact met zijn familie en kan over God vertellen aan mensen die met soortgelijke moeilijkheden te maken hebben als hij vroeger.

Zijn verhaal herinnert ons eraan dat een ingrijpende verandering zelden in één keer plaatsvindt. Soms begint het met een maaltijd die op straat wordt aangeboden, een gesprek, een mogelijkheid om aan je herstel te werken of een plek waar iemand met waardigheid wordt ontvangen. Daarna is het nodig om verder te gaan, keuzes te maken en nieuwe uitdagingen aan te gaan.

YWAM heeft gedurende Adão's leven een rol gespeeld in deze reis door mogelijkheden te bieden voor zorg, herstel en een nieuw begin. Maar vandaag is hij zelf ook iemand geworden die anderen aanmoedigt om een ander leven te zoeken.

De jongen die ooit verborgen in vrachtwagens meereisde, bij restaurants sliep en alleen in Belo Horizonte aankwam, heeft nu werk, spreekt dagelijks met zijn broers en zussen en droomt ervan om andere mensen te helpen de weg naar hoop te vinden.

Het verhaal van Adão herinnert ons eraan dat ons verleden deel uitmaakt van onze levensreis, maar niet ons hele toekomst hoeft te bepalen. Door Gods genade, door mensen die bereid zijn om voor anderen te zorgen en door kansen om opnieuw te beginnen, kan een nieuw verhaal worden opgebouwd.

40 jaar YWAM Belo Horizonte

Deze maand bestaat onze basis in Belo Horizonte 40 jaar! Een bijzonder moment om dankbaar te zijn en stil te staan bij alles wat er in de afgelopen vier decennia is gebeurd.

De leider van onze basis kwam met het idee om ter gelegenheid van dit jubileum een boek te schrijven. Een boek waarin verschillende getuigenissen worden verzameld van mensen die op de een of andere manier betrokken zijn geweest bij YWAM BH. Mensen die hier zijn opgegroeid, een opleiding hebben gevolgd, als vrijwilliger hebben meegewerkt of door een van onze ministeries zijn geraakt. Allemaal met hun eigen verhaal, maar verbonden door een stukje geschiedenis dat ze met ons delen.

Ook in de nieuwsbrief van onze basis, die aan het einde van dit jaar verschijnt, willen we verschillende getuigenissen opnemen. De afgelopen weken ben ik daarom bezig geweest met het verzamelen en uitwerken van deze verhalen. 

Het is bijzonder om te ontdekken hoeveel verhalen er achter deze 40 jaar schuilgaan. Verhalen over levens die veranderd zijn, nieuwe kansen, herstel en mensen die hun weg met God hebben gevonden.

Een verhaal dat er voor mij echt uitspringt, is dat van Adão. Afgelopen week hebben Geú en ik met hem afgesproken om zijn verhaal nog eens te horen, zodat we het zo goed mogelijk op papier konden zetten.

Toen ik in 2018 voor drie maanden in Belo Horizonte was, deed Adão mee aan een kamp voor mensen die op straat leefden. Na afloop keerde hij niet terug naar de straat. Hij besloot zijn leven met God te gaan leven en het roer om te gooien. En dat is hem gelukt!

In een volgende blogpost wil ik zijn verhaal met jullie delen. Over zijn jeugd, hoe hij opgroeide en welke gebeurtenissen ertoe leidden dat hij al op jonge leeftijd op straat terechtkwam. Maar ook over de weg die hij sindsdien heeft afgelegd en de nieuwe start die hij heeft kunnen maken.

Lesgeven EMU en Kinderdag bij Luzeiro

Zaterdag 18 oktober was voor ons allebei een dag die er anders uitzag dan een gewone zaterdag. Ik, Gerdien, mocht les geven en Geú was betrokken bij de Kinderdag van Casa Luzeiro. Allebei op een andere plek, maar allebei met de mogelijkheid om iets van Gods liefde te delen met de mensen om ons heen.

Gerdien: lesgeven bij de EMU

Ik, Gerdien, mocht deze zaterdag lesgeven bij de EMU (Escola de Missões Urbanas), een opleiding van Jeugd met een Opdracht, die zich richt op zending in de stad. Iedere zaterdagmiddag komen de studenten van 14.00 tot 18.00 uur samen voor onderwijs. Daarnaast krijgen ze op andere momenten in de week de gelegenheid om het geleerde in de praktijk te brengen.

Tijdens mijn les stonden mensen centraal die op straat leven en/of worstelen met een verslaving. Hoe kunnen we hen bereiken met het evangelie? Hoe kunnen we naast hen staan en Gods liefde laten zien, juist wanneer hun leven getekend is door moeilijke omstandigheden? We spraken over het belang van empathie, het opbouwen van relaties en het delen van Gods waarheid en liefde.

Ik vind het mooi, dat ik nu, na jaren werken met de daklozen, mijn ervaringen vanuit het werk van Casa Resgate met anderen kan delen. Ik hoop dat de studenten door deze lessen verder toegerust worden om met Gods liefde uit te reiken naar mensen die vaak over het hoofd worden gezien.

Geú: Kinderdag bij Casa Luzeiro
Terwijl ik lesgaf, hielp Geú mee tijdens de Kinderdag bij Casa Luzeiro. Casa Luzeiro is een gemeenschapscentrum in één van de favelas in Belo Horizonte, waar we als basis werken met kinderen en gezinnen.

In Brazilië wordt naast Vaderdag en Moederdag ook Kinderdag gevierd. Een dag waarop kinderen extra in het zonnetje worden gezet en er allerlei activiteiten worden georganiseerd. Ook bij Casa Luzeiro werd er een feestelijke dag georganiseerd, waaraan bijna 200 kinderen deelnamen! 

Proef Brazilië en steun ons zendingswerk!

Tijdens ons verlof in Nederland willen we graag iets nieuws organiseren. Naast de gemeenteavond die we hopen te houden (datum zullen we nog bekend maken), organiseren we deze keer ook kleinschalige, gezellige Braziliaanse maaltijden als fundraiser. We vinden het leuk om iets van de Braziliaanse cultuur met jullie te delen én tegelijkertijd geld in te zamelen voor ons zendingswerk in Belo Horizonte.

Tijdens de maaltijd kun je genieten van een authentiek Braziliaans menu:

• 🍽️ Braziliaanse stroganoff
• 🥤 Guaraná (Braziliaanse frisdrank)
• ☕ Braziliaanse koffie
• 🍫 Brigadeiro (traditioneel Braziliaans chocolaatje)

De minimale bijdrage is €15,- per persoon. De volledige opbrengst komt ten goede aan ons zendingswerk in Belo Horizonte, waar we ons inzetten om mensen toe te rusten voor zending en mensen in kwetsbare situaties te dienen met praktische hulp, hoop en het Evangelie.

Via het aanmeldformulier kun je aangeven:

• op welke datum je wilt komen eten;
• met hoeveel personen je komt;
• of je de maaltijd liever wilt afhalen (dit is alleen mogelijk op de aangegeven afhaaldag).

De maaltijden worden georganiseerd in Hattem. Het exacte adres zul je laten te horen krijgen.

We hopen je te ontmoeten, bij te praten over ons werk in Brazilië en je te laten genieten van een stukje van het land dat ons thuis is.

Meld je snel aan via deze link, want vol = vol! Na het volledig invullen van het formulier ontvang je automatisch een bevestiging van je aanmelding per e-mail.

Alvast hartelijk dank voor je betrokkenheid, en hopen dat jullie bij ons aan tafel zullen aanschuiven!

Lieve groet,

Geú & Gerdien da Costa

Opgeven kan ook via deze QR-code.

Een onverwachte ontmoeting

Op donderdagochtend beleefden we opnieuw zo'n moment dat ons eraan herinnert dat God onze plannen altijd weer op een verrassende manier kan veranderen.

Donderdagen zijn de dagen waarop we mensen ontvangen die graag willen beginnen aan een hersteltraject. We voeren dan een eerste intakegesprek om hen beter te leren kennen, naar hun verhaal te luisteren en samen te kijken welke kliniek het beste aansluit bij hun situatie.

Terwijl we wachtten op de mensen met wie we al een afspraak hadden gemaakt, werden we verrast door de komst van Tamara*, samen met een bekende van ons die op straat leeft.

Toen ze bij ons kwamen, vertelde hij dat Tamara hulp nodig had om weer thuis te komen. We gingen met haar zitten om naar haar verhaal te luisteren.

Ze vertelde dat ze maandag de deur uit was gegaan om naar de wedstrijd van Brazilië te kijken. Die dag had ze alcohol gedronken, iets waarvan ze zelf aangaf dat ze dat beter niet had kunnen doen. Daarna kreeg ze een psychische crisis en belandde ze op straat in Belo Horizonte. Ze kon zich niet goed herinneren hoe ze daar terecht was gekomen.

Tijdens de dagen die ze op straat doorbracht, werden al haar bezittingen gestolen, zelfs haar vest en haar schoenen. Om niet op blote voeten te hoeven lopen, kreeg ze een paar slippers van iemand anders die ook op straat leeft. Juist in die kwetsbare situatie was het deze bekende, die zelf ook dakloos is, die haar de weg wees naar Casa Resgate.

Toen we haar verhaal hoorden, beseften we dat haar grootste behoefte op dat moment was om veilig thuis te komen. Omdat al haar bezittingen waren gestolen en ze geen telefoonnummers van familie uit haar hoofd kende, besloten we haar zelf naar huis te brengen. Diezelfde ochtend stapten we met haar in de auto. Voordat we haar naar haar woonplaats brachten, maakten we eerst een tussenstop bij het CAPS (Centrum voor Psychosociale Zorg), waar zij onder behandeling is.

Daar hoorden we dat Tamara haar afspraak van 1 mei had gemist en dus als 2 maand zonder behandeling was. We spraken met haar over het belang van het hervatten van haar behandeling en het goed zorgen voor haar gezondheid, zodat ze haar leven weer met meer stabiliteit en zekerheid kon opbouwen.

We moedigden haar ook aan om opnieuw contact te zoeken met haar kerk, waar ze eerder al steun had ervaren. Tijdens ons gesprek vertelde ze dat ze Gods hand duidelijk zag in alles wat die dag was gebeurd: in de vriend die haar naar Casa Resgate had gebracht, in de zorg die ze van ons kreeg en in de mogelijkheid om weer naar huis terug te keren. Nog voordat we afscheid namen, vertelde ze dat ze contact zou opnemen met haar voorganger om begeleiding te vragen en opnieuw samen met haar geloofsgemeenschap op te trekken.

We reden terug naar huis en beseften opnieuw hoe kwetsbaar mensen kunnen zijn en hoe iemand soms onverwacht op straat kan belanden. We kunnen niet alle problemen oplossen die we tegenkomen, maar wanneer God iemand op ons pad brengt en wij iets kunnen betekenen, willen we er zijn. Die dag was onze opdracht eenvoudig: een helpende hand uitsteken, luisteren, bemoedigen en haar helpen om thuis te komen.

Ons gebed is dat Tamara trouw zal blijven aan haar behandeling, versterkt zal worden door haar kerk en haar familie, en dag na dag mag ervaren hoe God herstel kan brengen in haar leven.

*'Tamara' is een fictieve naam, gebruikt om haar identiteit te beschermen.

De gestolen deken

We komen aan op het plein en in de verte zie ik Larrisa Maria* al zitten. We kennen haar inmiddels al een tijd, bijna wekelijks bezoekt ze ons Open Huis. Ze zit alleen, met dekens over haar benen geslagen. Het lijkt alsof ze zich al klaarmaakt om te gaan slapen. Als we dichterbij komen en ze ons ziet, verschijnt er direct een glimlach op haar gezicht. "Ah, Casa Resgate komt eraan!"

Samen met twee mensen van een team uit Amerika, dat deze week bij ons meedraait, gaan we naast haar op de grond zitten. We vragen hoe het met haar gaat. Al snel komt alle frustratie eruit. De deken die ze kort geleden had gekregen, is gestolen. Het was een fijne, dikke deken en nu heeft ze alleen nog twee andere, gerecyclede dekens die vaak op straat worden uitgedeeld. "Ze hebben de mijne gestolen en deze achtergelaten!" zegt ze verontwaardigd. De boosheid maakt plaats voor verdriet en de tranen beginnen te stromen. "Ik snap het gewoon niet. Dat die jonge jongens, een vrouw van 62 jaar, kunnen bestelen. Iedereen zou toch respect moeten hebben en van andermans spullen af moeten blijven."

We luisteren naar haar verhaal en proberen haar wat op te beuren. Langzaam zie je haar weer ontspannen. Ze vertelt dat ze ernaar uitkijkt om morgen naar het Open Huis te komen. "Die koffie met die heerlijke broodjes," zegt ze lachend, "en een warme douche. Daar kijk ik echt naar uit."

We blijven nog een tijd bij haar zitten. We praten over van alles en nog wat, delen een bemoedigende Bijbeltekst en bidden samen. Wanneer we later afscheid nemen en haar weer achterlaten op het plein, raakt het me opnieuw.

Deze vrouw van 62 jaar kan terecht in een opvanghuis, maar het lukt haar niet om daar te blijven. Ze verblijft liever op straat. Haar familie heeft ze al lange tijd achter zich gelaten, volgens haar is de situatie daar nog moeilijker. Het doet pijn om te zien dat mensen soms kiezen voor een leven op straat. Slapen in de open lucht, omgaan met diefstal door andere straatbewoners en elke dag opnieuw afwachten wat die dag zal brengen.

Ik geloof niet dat dit is wat God voor haar bedoeld heeft. Tegelijkertijd vraag ik me af hoe haar leven ooit zal veranderen. Soms voelen we ons machteloos. We verlangen zo naar een betere toekomst voor iemand, maar zien geen duidelijke weg vooruit.

Toch vind ik troost in momenten zoals deze. Een tijdje samen zitten. Ruimte geven aan boosheid en verdriet. Luisteren. Bidden. En zien hoe iemand weer hoop krijgt door iets eenvoudigs als de verwachting van een kop koffie, een broodje en een warme douche de volgende ochtend. 

Dat helpt me te beseffen dat Gods liefde zichtbaar wordt in juist die kleine momenten. We bidden dat patronen doorbroken zullen worden, dat er nieuwe hoop zal ontstaan en dat God steeds meer zal openbaren wat Hij voor Larissa Maria's* leven in gedachten heeft.

*Fictive naam

''Hier ga ik vernieuwd weer naar buiten!''

 ''Hier ga ik vernieuwd weer naar buiten!'' Dat was één van de uitspraken die we hoorden van een vrouw die regelmatig deelneemt aan ons Open Huis-project.

Aan het einde van de bijeenkomst zei ze: “Kijk nu eens naar mij. Ik heb schone kleren aan, mijn haar is gewassen, ik voel me anders.” Deze eenvoudige woorden laten iets heel dieps zien: wanneer iemand met waardigheid, respect en liefde wordt ontvangen, begint die persoon opnieuw zijn of haar eigen waarde te ontdekken.

Binnen het Open Huis geloven we dat niemand gedefinieerd mag worden door zijn moeilijkheden, sociale situatie of fouten uit het verleden. Mensen zijn niet onzichtbaar. Ze zijn geen probleem dat genegeerd moet worden en ook geen nummer tussen vele anderen. Iedere persoon heeft een eigen verhaal, dromen, strijd en een waarde die nooit verdwijnt, ongeacht de omstandigheden waarin hij of zij zich bevindt.

Daarom gaat ons werk veel verder dan alleen het bieden van praktische hulp. We streven ernaar een veilige plek te creëren waar ieder mens gezien, gehoord en gerespecteerd wordt. Een plaats waar mensen bemoediging kunnen vinden, gezonde relaties kunnen opbouwen en opnieuw vertrouwen kunnen krijgen in zichzelf.

Veel van de mensen die bij ons komen, dragen de last van afwijzing, eenzaamheid, armoede of een gebrek aan kansen. Vaak hebben zij de hoop verloren dat hun leven ooit anders kan worden. Door middel van het Open Huis willen we laten zien dat verandering mogelijk is en dat niemand voor altijd vast hoeft te blijven zitten in dezelfde situatie.

Wanneer iemand hier weggaat met de woorden:  ''Hier ga ik vernieuwd weer naar buiten!'' geloven we dat God in dat leven aan het werk is. Misschien heeft die persoon schone kleding gekregen, een douche genomen, een maaltijd gedeeld of simpelweg iemand ontmoet die zonder oordeel wilde luisteren. Maar het belangrijkste is dat hij of zij Gods liefde heeft mogen ervaren door eenvoudige daden van zorg en gastvrijheid. We willen dat iedere persoon weet dat hij of zij kostbaar is in Gods ogen, niet vergeten is en dat er hoop is voor de toekomst.

Dat is één van de belangrijkste doelen van Casa Resgate door middel van het Open Huis-project: mensen helpen hun eigen waarde te herkennen, opnieuw hoop te vinden en te geloven dat verandering mogelijk is. Want wanneer iemand begrijpt dat hij of zij geliefd is door God, respect verdient en waardevol is, ontstaat er opnieuw geloof in zichzelf en dat kan de eerste stap zijn naar een nieuw leven.

Binnen het Open Huis zien we niet alleen behoeften. We zien mensen die geschapen zijn naar Gods beeld, met waarde, een doel en de mogelijkheid van een nieuw begin.

Een nieuwe start in de jeugdgevangenis

Afgelopen maandag zijn we weer begonnen met de Engelse cursus in de Jeugdgevangenis Santa Clara. Het is een basiscursus van 15 lessen Engels, en we mochten starten met een klas van tien jongeren.

Ik (Gerdien) geef de lessen samen met Carol. Deze eerste maandag ging ook Anna met ons mee, een Nederlandse vrijwilliger die twee weken bij ons is. Het is altijd bijzonder om samen dit werk te mogen doen en iets van onze tijd en aandacht in het leven van deze jongeren te investeren.

Tijdens de eerste les wilden we vooral ontdekken wat de jongeren al wisten van het Engels. We stelden vragen, oefenden eenvoudige zinnen zoals “Good afternoon, teacher” en “How are you?”, en speelden een spel om de kleuren in het Engels te leren. Het was een leuke en ontspannen manier om het ijs te breken en te zien welk niveau de groep heeft.

Aan het einde van de les namen we ook een moment om iets persoonlijks te delen. We spraken over hoe wij mensen soms voelen als kwetsbare vaten, verwijzend naar 2 Korintiërs 4:7. Toch geloven we dat God juist door onze zwakheid heen kan werken. Ook lazen we Romeinen 8:28, dat zegt dat God alle dingen kan gebruiken voor het goede voor wie Hem liefhebben.

Het zijn kleine momenten, maar ze betekenen veel. Naast het leren van een nieuwe taal hopen we dat deze jongeren ook iets mogen ervaren van hoop, waarde en een nieuw perspectief voor hun leven. Tegelijk leren ze ook iets heel praktisch: ergens aan beginnen en het stap voor stap afmaken. Door samen deze cursus van 15 lessen te volgen, oefenen ze in doorzetten, verantwoordelijkheid nemen en ontdekken dat ze meer kunnen dan ze misschien zelf denken.

Wanneer aanbidding verandert in zorg

Elke vrijdagavond zijn we op de Rua Sapucaí. Daar loven we God en bidden we voor onze stad, die aan de Heer toebehoort. Het is een tijd van aanbidding en voorbede, maar ook van ontmoeting met de mensen die langslopen. We luisteren naar hun verhalen, bidden voor hen en delen op een eenvoudige manier iets van Gods liefde.

Op een van die avonden gebeurde er iets onverwachts. Twee jonge mensen kwamen naar ons toe, terwijl ze een vriendin van ongeveer twintig jaar oud droegen. Ze voelde zich erg slecht. Ze had veel alcohol gedronken en had niets gegeten. In paniek legden ze haar op de trap waar wij aan het aanbidden waren.

We gingen meteen naar hen toe om te kijken hoe we konden helpen. Anna een Nederlandse vrijwillger die voor twee weken bij ons is, begon meteen eerste hulp te verlenen. Terwijl we haar toestand in de gaten hielden en met haar vrienden spraken, merkten we hoe wanhopig ze waren. Ze wisten simpelweg niet meer wat ze moesten doen. Tijdens het gesprek hoorden we ook dat haar situatie thuis moeilijk was en dat er zelfs een kans was dat ze uit huis gezet zou worden.

We kenden niet alle details van haar verhaal, maar één ding wisten we wel: haar daar laten liggen was geen optie en zo naar huis sturen ook niet.

Daarom besloten we de auto van de missie te gebruiken om hen naar de Eerste Hulp Post te brengen, zodat ze de medische zorg kon krijgen die ze nodig had.

Voor ons laat zo’n moment zien wat evangelisatie ook is. Niet alleen spreken over Gods liefde, maar die ook zichtbaar maken. Soms begint het gewoon met luisteren, een helpende hand bieden en naast iemand staan in een moment van nood.

Want het Evangelie wordt niet alleen verkondigd met woorden, het wordt ook geleefd.

Vrienden van vrienden van God

De Zending Vakantieschool (EMF) is speciaal voor jongeren die hun schoolvakantie op een betekenisvolle manier willen besteden en zich willen onderdompelen in zending. Tijdens deze periode mochten we zeven studenten verwelkomen op onze basis. Ze kwamen om te leren, te dienen en te ontdekken wat God voor hun leven heeft.

In de ochtenden volgden de studenten lessen over geestelijke disciplines, roeping en bestemming, Jezus als ons voorbeeld, evangelisatie en stedelijke zending. In de middag en avond brachten zij het geleerde direct in de praktijk door te dienen in de huizen op de basis en mee te helpen bij verschillende activiteiten.

Het was een bijzondere tijd waarin we een oprecht verlangen zagen om te groeien, te leren en zich in te zetten voor zending. Ook was het indrukwekkend om te horen hoe ieder op een unieke, soms creatieve manier had ervaren dat God hen naar deze school had geleid, zelfs via onverwachte middelen, zoals ChatGPT.

Tijdens de diploma-uitreiking raakte de getuigenis van één van de studenten ons. Hij vertelde hoe hij opnieuw besefte dat God ons roept tot een diepe relatie: niet alleen als dienaren, maar als vrienden. Hij zei dat hij geraakt werd door het ontdekken wat het werkelijk betekent om een vriend van God te zijn, en sloot af met de woorden hoe bijzonder het is om vrienden te zijn van vrienden van God. Voor hem werd deze periode extra waardevol door het samenleven in gemeenschap op onze basis en het samen leren met mensen die hetzelfde verlangen delen: God dienen.