Een nieuwe start in de jeugdgevangenis

Afgelopen maandag zijn we weer begonnen met de Engelse cursus in de Jeugdgevangenis Santa Clara. Het is een basiscursus van 15 lessen Engels, en we mochten starten met een klas van tien jongeren.

Ik (Gerdien) geef de lessen samen met Carol. Deze eerste maandag ging ook Anna met ons mee, een Nederlandse vrijwilliger die twee weken bij ons is. Het is altijd bijzonder om samen dit werk te mogen doen en iets van onze tijd en aandacht in het leven van deze jongeren te investeren.

Tijdens de eerste les wilden we vooral ontdekken wat de jongeren al wisten van het Engels. We stelden vragen, oefenden eenvoudige zinnen zoals “Good afternoon, teacher” en “How are you?”, en speelden een spel om de kleuren in het Engels te leren. Het was een leuke en ontspannen manier om het ijs te breken en te zien welk niveau de groep heeft.

Aan het einde van de les namen we ook een moment om iets persoonlijks te delen. We spraken over hoe wij mensen soms voelen als kwetsbare vaten, verwijzend naar 2 Korintiërs 4:7. Toch geloven we dat God juist door onze zwakheid heen kan werken. Ook lazen we Romeinen 8:28, dat zegt dat God alle dingen kan gebruiken voor het goede voor wie Hem liefhebben.

Het zijn kleine momenten, maar ze betekenen veel. Naast het leren van een nieuwe taal hopen we dat deze jongeren ook iets mogen ervaren van hoop, waarde en een nieuw perspectief voor hun leven. Tegelijk leren ze ook iets heel praktisch: ergens aan beginnen en het stap voor stap afmaken. Door samen deze cursus van 15 lessen te volgen, oefenen ze in doorzetten, verantwoordelijkheid nemen en ontdekken dat ze meer kunnen dan ze misschien zelf denken.

Wanneer aanbidding verandert in zorg

Elke vrijdagavond zijn we op de Rua Sapucaí. Daar loven we God en bidden we voor onze stad, die aan de Heer toebehoort. Het is een tijd van aanbidding en voorbede, maar ook van ontmoeting met de mensen die langslopen. We luisteren naar hun verhalen, bidden voor hen en delen op een eenvoudige manier iets van Gods liefde.

Op een van die avonden gebeurde er iets onverwachts. Twee jonge mensen kwamen naar ons toe, terwijl ze een vriendin van ongeveer twintig jaar oud droegen. Ze voelde zich erg slecht. Ze had veel alcohol gedronken en had niets gegeten. In paniek legden ze haar op de trap waar wij aan het aanbidden waren.

We gingen meteen naar hen toe om te kijken hoe we konden helpen. Anna een Nederlandse vrijwillger die voor twee weken bij ons is, begon meteen eerste hulp te verlenen. Terwijl we haar toestand in de gaten hielden en met haar vrienden spraken, merkten we hoe wanhopig ze waren. Ze wisten simpelweg niet meer wat ze moesten doen. Tijdens het gesprek hoorden we ook dat haar situatie thuis moeilijk was en dat er zelfs een kans was dat ze uit huis gezet zou worden.

We kenden niet alle details van haar verhaal, maar één ding wisten we wel: haar daar laten liggen was geen optie en zo naar huis sturen ook niet.

Daarom besloten we de auto van de missie te gebruiken om hen naar de Eerste Hulp Post te brengen, zodat ze de medische zorg kon krijgen die ze nodig had.

Voor ons laat zo’n moment zien wat evangelisatie ook is. Niet alleen spreken over Gods liefde, maar die ook zichtbaar maken. Soms begint het gewoon met luisteren, een helpende hand bieden en naast iemand staan in een moment van nood.

Want het Evangelie wordt niet alleen verkondigd met woorden, het wordt ook geleefd.

Vrienden van vrienden van God

De Zending Vakantieschool (EMF) is speciaal voor jongeren die hun schoolvakantie op een betekenisvolle manier willen besteden en zich willen onderdompelen in zending. Tijdens deze periode mochten we zeven studenten verwelkomen op onze basis. Ze kwamen om te leren, te dienen en te ontdekken wat God voor hun leven heeft.

In de ochtenden volgden de studenten lessen over geestelijke disciplines, roeping en bestemming, Jezus als ons voorbeeld, evangelisatie en stedelijke zending. In de middag en avond brachten zij het geleerde direct in de praktijk door te dienen in de huizen op de basis en mee te helpen bij verschillende activiteiten.

Het was een bijzondere tijd waarin we een oprecht verlangen zagen om te groeien, te leren en zich in te zetten voor zending. Ook was het indrukwekkend om te horen hoe ieder op een unieke, soms creatieve manier had ervaren dat God hen naar deze school had geleid, zelfs via onverwachte middelen, zoals ChatGPT.

Tijdens de diploma-uitreiking raakte de getuigenis van één van de studenten ons. Hij vertelde hoe hij opnieuw besefte dat God ons roept tot een diepe relatie: niet alleen als dienaren, maar als vrienden. Hij zei dat hij geraakt werd door het ontdekken wat het werkelijk betekent om een vriend van God te zijn, en sloot af met de woorden hoe bijzonder het is om vrienden te zijn van vrienden van God. Voor hem werd deze periode extra waardevol door het samenleven in gemeenschap op onze basis en het samen leren met mensen die hetzelfde verlangen delen: God dienen.

Een zaadje van hoop

Op dinsdagavond ontmoetten we tijdens één van onze outreach-momenten Lucas*. Hij lag op een stuk karton, toegedekt met een groene deken, en probeerde zich te beschermen tegen de regen van de afgelopen dagen. Toen we hem benaderden, liet Lucas merken dat hij graag met ons wilde praten en die tijd samen met ons wilde doorbrengen. Hij deelde een deel van zijn levensverhaal: over de mensen die hij had verloren en de weg die hem uiteindelijk op straat had gebracht.

Na het gesprek nodigden we hem uit om de volgende dag naar het Open Huis te komen en baden we voor hem. Een van de studenten van de EMF (Zomer Zending School), die bij ons was, legde zijn hand op Lucas’ schouder en begon te bidden. Aan het einde van het gebed keek Lucas ons zichtbaar geëmotioneerd aan en vertelde dat de pijn in zijn schouder bijna helemaal was verdwenen. Hij zei dat hij veel pijn had gehad, maar dat deze tijdens het gebed vrijwel volledig wegtrok.

We spraken vervolgens over genezing en over Jezus. We baden opnieuw, en diezelfde avond verdween alle pijn volledig.

De volgende dag nam Lucas de uitnodiging aan en was hij aanwezig bij het Open Huis. Hij deed mee aan het programma en hoorde meer uit het Woord. We blijven bidden dat deze momenten als een zaadje in zijn hart geplant mogen worden, een zaadje dat groeit, geloof voortbrengt en zijn hoop herstelt. Dat hij, en ook anderen, opnieuw mogen geloven dat zij kostbaar zijn in de ogen van God en dat verandering ook voor hun leven mogelijk is.

*Fictieve naam

Bestel hier uw oliebollen!

Via deze link is het mogelijk om oliebollen te bestellen.

De naam die we niet mochten negeren.

Het is vrijdagavond en we gaan een extra avond de straat op, samen met een groep studenten van de EMU. Zoals altijd beginnen we met gebed. Van sommige namen ben ik ze even kwijt, dus doen we snel een voorstelrondje. Daarna bidden we en vragen we God om specifieke indrukken voor deze avond.

Tijdens het gebed komt de naam Samuel in mij op. Maar dat is ook de naam van een van de studenten die met ons mee is. Ik denk meteen: dit is vast niet van God. Bovendien schiet de gedachte door mijn hoofd dat Samuel “geen naam voor een dakloze” is, alsof daklozen een bepaald soort naam zouden hebben… Achteraf zie ik hoe mijn eigen aannames de overhand namen.

We gaan de straat op en beginnen bij het busstation. Zoals elke avond zijn er veel mensen die op straat leven. We voeren gesprekken, bidden met mensen en nodigen sommigen uit om later bij ons langs te komen, om te kijken of we hen kunnen helpen richting een kliniek.

Als we bijna op het punt staan om terug te gaan, besluit ik toch nog een stel aan te spreken met een kindje van ongeveer twee jaar oud. Ze staan met koffers naast zich en ik denk dat ze wachten om opgehaald te worden. Maar al snel blijkt dat ze al twee nachten op straat hebben geslapen, en er nog minstens twee voor de boeg hebben. Het centrum waar zij mogelijk geholpen kunnen worden, opent pas weer op maandag. Ze hadden hun busaansluiting gemist en hadden geen geld voor een nieuw ticket.

Een medewerker van de drogist naast wie ze stonden, had besloten hen naar de dichtstbijzijnde spoedeisende hulp van het ziekenhuis te brengen, zodat ze in ieder geval die nacht niet op straat hoefden door te brengen. Bij het ziekenhuis zouden ze veiliger zijn, was de gedachte.

Ons hart brak. Hier konden en wilden we iets doen.
“Gaat er vanavond nog een bus waar jullie heen moeten?” vragen we.
“Ja, waarschijnlijk wel,” zegt de man, “maar we hebben geen geld voor een ticket.”
“Waar moeten jullie naartoe?”
“São Paulo.”

We vragen of ze iemand hebben die hen daar kan ophalen als wij de tickets zouden betalen. Dat komt goed, verzekert hij ons. En zo besluiten we ter plekke bustickets voor hen te kopen, zodat ze diezelfde avond nog konden vertrekken. Daardoor hoefden ze geen twee extra nachten op straat door te brengen.

De dankbaarheid en opluchting waren groot.
En weet je hoe het jongetje heette?
Inderdaad: Samuel.

Hij was niet ‘dakloos’ zoals dat beeld in mijn hoofd bestond, maar hij wás wel degene die we die avond mochten helpen. En opnieuw werden we herinnerd aan hoe God werkt, vaak voorbij onze aannames en verwachtingen.

Oliebollenactie!

Na het succes van afgelopen jaren organiseren we ook dit jaar weer onze oliebollenactie! Wij als Thuisfrontcommussie (TFC), samen met andere vrijwilligers, gaan enthousiast aan de slag om er opnieuw een groot succes van te maken. 

Dus op woensdag 31 december zijn er weer heerlijke, versgebakken oliebollen verkrijgbaar. Voor 8,50 euro ontvang ja 10 oliebollen.

De volledige opbrengst gaat naar Geú en Gerdien. Zijn zullen deze gebruiken om hun verzekeringen voor het komende jaar te kunnen betalen. 

Via deze link is het mogelijk om oliebollen te bestellen. 
We hopen op veel bestellingen!

TFC van Geú en Gerdien, 

Jenneke Slijkhuis, Henry & Lisanne Kok, Sander & Gerike Kastelein.

Je kunt ook onderstaande QR-code gebruiken.

Diploma uitreiking jeugdgevangenis

Op donderdag 9 oktober mochten we een bijzonder moment meemaken: de diploma-uitreiking van de Engelse cursus die we hielden in de Jeugdgevangenis.

De lessen vonden plaats in een omgeving waar jongeren die in conflict zijn gekomen met de wet worden ondersteund en opnieuw kansen krijgen om hun leven een andere richting te geven, de jeugdgevangenis. De diploma uitreiking, gehouden in Casa Rocha, was het tastbare resultaat van maandenlang inzet, groei en volharding.

De cursus startte op 16 juni met acht jongeren. Daarvan wisten er vier de eindstreep te halen, een mooie overwinning gezien de vele uitdagingen die zij op hun pad tegenkwamen. Twee jongeren werden kort voor de uitreiking vrijgelaten, terwijl anderen werden overgeplaatst naar een andere cursus of niet terugkeerden na een familiebezoek. 

Tijdens de lessen werd er niet alleen Engels geleerd, er werd ook veel gelachen, hadden we diepe gesprekken, leerden ze meer over doorzettingsvermogen en leerden we elkaar beter kennen. 

De afronding van deze cursus betekende voor deze jongeren veel meer dan alleen een diploma. Velen van hen zijn opgegroeid in omstandigheden vol geweld en kwetsbaarheid. We genoten vooral samen van de momenten aan het eind van de les, waarin we samen de bijbel opende, waarin we hoop zaaiden, goede gesprekken hadden en de liefde van God zichtbaar mochten maken.

Deze diploma-uitreiking markeert dan ook geen eindpunt, maar een komma. Er wordt een nieuw hoofdstuk geschreven, en we vertrouwen erop dat Gods aanwezigheid elk nieuw begin van deze jongeren zal begeleiden.

Mijn hoofd is beter geworden, geloof je dat?

Een paar weken geleden brachten we José* naar een Herstelhuis. We hadden sinds april van dit jaar al contact met hem. Op een dag kwam hij langs bij Casa Resgate. Hij kende ons werk, omdat hij in het verleden ook al door ons geholpen was.

In april vroeg José* opnieuw om hulp. Hij vertelde dat hij nog bij zijn moeder woonde, maar dat zij hem op straat zou zetten als hij zo doorging. En dat was precies wat hij niet wilde: terugkeren naar het leven op straat. We gingen op zoek naar een geschikte kliniek, maar terwijl we wachtten tot er een plek vrijkwam, lukte het José om weer werk te vinden. Toch bleef het moeilijk om van de drugs af te blijven. Begin september besefte hij dat een opname in een kliniek de beste stap was om erger te voorkomen.

Niet veel later kwam er een plek vrij bij Huis van Herstel Nieuw Leven (CRNV). Op de afgesproken dag stond zijn moeder erbij toen we José ophaalden, ze was zo dankbaar dat we haar zoon op deze manier konden helpen.

Twee weken later bezochten we José in de kliniek en spraken met hem. Ontroerd bedankte hij ons voor de hulp die hij had gekregen, zijn tranen kon hij nauwelijks bedwingen. Enkele dagen later ontvingen we een audiobericht van zijn moeder dat ons nog dieper raakte:

"Mijn hoofd is beter geworden, geloof je dat? Ik sliep niet goed, maar nu slaap ik rustig. Ik was onrustig, maar nu is alles beter, dankzij God. Ik ga weer naar de kerk. Ik ging altijd al, maar toen João thuis was, durfde ik niet weg, bang dat er iets zou gebeuren als ik er niet was. Maar nu ga ik weer. God zij dank. God is goed, ik ben jullie zo dankbaar!"

We blijven bidden dat José deze tijd gebruikt om zijn leven echt te veranderen. Dat hij kracht en handvatten mag vinden om niet terug te vallen, en bovenal dat hij God beter leert kennen en met Hem zijn weg zal bijven gaan. 

*fictive naam

Het gaat niet altijd zoals gehoopt

Er gaat een teleurstelling door me heen. Van een afstand zie ik haar aankomen lopen in haar roze jas. Vijf dagen lang was ze bij ons op het kamp voor vrouwen die op straat leven. Tijdens die dagen werd ze geraakt door Gods liefde. We voerden diepe gesprekken, en ze sprak de wens uit haar leven te veranderen. Ze wilde terug naar haar familie.

Op de laatste dag boden we aan haar daarheen te brengen. Maar ze hield voet bij stuk: “Nee, ik ga zelf wel met de bus.” We kregen haar niet overtuigd. En ergens vroeg ik me af: zal dit wel goed gaan? Zal ze écht teruggaan naar haar familie? En hoe zouden zij reageren, zouden ze haar weer accepteren?

Wat er die middag na het kamp gebeurde, weten we niet. Ging ze daadwerkelijk met de bus naar huis? Of keerde ze meteen terug naar de straat? Toen we haar tijdens onze wekelijkse outreach weer tegenkwamen, was ze terug in haar oude omgeving, onder invloed, en niet alleen. Ze liet niet veel los, begrijpelijk ook.

Vijf dagen lang heeft ze mogen proeven van een ander leven: zonder straat, zonder drugs, zonder alcohol, zonder de angst om te gaan slapen. Maar het lukte haar niet om die keuze vast te houden. Helaas. Het blijft een zware strijd, een leven van verslaving en straat achter je laten.

Ook met dit soort teleurstellingen worden we in ons werk geconfronteerd. We zouden het graag anders zien. En toch laten we ons er niet door weerhouden om te blijven doen waarvoor God ons geroepen heeft. Om op zoek te gaan naar diegene die echt wil veranderen, om te bemoedigen, het evangelie te delen en als het kan een helpende hand aan te bieden.