''Volhouden! Er is nog hoop, in alle moeilijkheden, beperkingen, volhard! Er is nog hoop!’’ Zo sluit Samuel zijn getuigenis af. Samuel, nu 23 jaar oud, bekend bij het Casa Resgate-team, evenals zijn moeder. Samuel werd op straat geboren, het Casa Resgate-team heeft altijd hoop gezaaid in zijn leven, jaren en jaren van zaaien. Nu had het team tijdens het Casa Resgate-kamp het voorrecht om samen met Samuel te dienen. Het was heel indrukwekkend om hem te horen delen over wat God in zijn leven deed, met hen die nog op straat leven. Er is hoop!
Samuel werd vader op straat.
Tijdens de zwangerschap waren Samuel en de moeder van zijn dochter op straat.
Zijn dochter is niet op straat geboren, maar wel opgegroeid op straat. Samuel
zegt dat de mensen van Resgate vanaf het begin altijd volhardden en altijd hulp
aanbaden om te veranderen. Beetje bij beetje begon hij het in zich op te nemen
en in praktijk te brengen. Zijn dochter woonde bijna een jaar in Casa Resgate,
haar ouders konden niet goed voor hun dochter zorgen. Even later vonden ze huisvesting,
maar konden dat vanwege de drugs niet betalen en belandden weer op straat. Kort
daarna vond de moeder een opvanghuis voor haar en haar dochter, Samuel bleef op
straat en automatisch waren de moeder en zijn dochter veel op straat om Samuel
te ontmoeten.
Samuel vervolgt: ‘‘Het brak echt
mijn hart toen ik mijn dochter in die situatie zag. En ook mijn moeder in
dezelfde situatie. Ik besloot in mezelf dat ik een stap vooruit ging zetten! Ik
leerde een man kennen die Rodrigo heette, hij gaf me een helpende hand en zei:
‘Kom op, Samuel’. Ik had geen ervaring met een afkickkliniek, maar het zaadje
dat daar in het begin was geplant begon vruchten af te werpen. God altijd aan
het werk in mijn hart: ‘Samuel, ga, ga vooruit!’ En ik ging naar een
afkickkliniek. Ik liet mijn dochter achter bij haar moeder, in de situatie
waarin zij zich bevonden. Ik liet mijn moeder achter in de situatie waarin zij
verkeerde. Ik was de man van het gezin en ik heb ze achtergelaten. Ik heb zes
maanden in het opvanghuis doorgebracht, zonder mijn moeder te zien, zonder mijn
dochter te zien. Dit deed pijn, maar ik wist dat het deel uitmaakte van het proces.
Ik onderwierp me. Vanaf het begin zeiden mensen: ‘Als jij gaat, verander je de
geschiedenis van je familie!’ Het begon bij mij, bijna automatisch ging mijn
moeder toen ook!’’
‘Er waren nog twee mensen op
straat, mijn dochter en haar moeder. Ik behandelde mezelf eerst, zocht hulp en
zocht daarna naar hen. De moeder van mijn dochter begon ook met een
behandeling, we vormden weer een gezin, maar ze gaf dit proces op en keerde
terug naar haar oude leven. Ik ging verder met mijn moeder. Maar ik kon het
niet aanzien, ik was bang dat de moeder van mijn dochter weer terugkeerde naar
het leven waar ze vandaan kwam en dat ze onze dochter meer wilde nemen. Mijn
grootste angst was dat ik mijn dochter alles zou laten meemaken wat ik had
meegemaakt. Ik bad tot God. God hoorde mij en vandaag de dag ben ik de verantwoordelijke
voor mijn dochter! Haar moeder gaf het op en liet haar onder mijn
verantwoordelijkheid achter. ''
‘’Mijn moeder maakte de
behandeling af, ontmoette een man, zij zijn nu een jaar getrouwd. Waar mijn
moeder een onderkomen op straat had, een tent, heeft mijn moeder vandaag de dag
een appartement. En vandaag de dag begrijp ik, dat mijn grootste bediening, het
dienen van mijn dochter is! Niet een afkickkliniek, niet op straat. Vandaag de
dag is mijn totale focus, haar, daar moet ik mezelf behandelen. Zij geeft mij kracht, zodat ik
vooruit kan!’’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten