Bestel hier uw oliebollen!

Via deze link is het mogelijk om oliebollen te bestellen.

De naam die we niet mochten negeren.

Het is vrijdagavond en we gaan een extra avond de straat op, samen met een groep studenten van de EMU. Zoals altijd beginnen we met gebed. Van sommige namen ben ik ze even kwijt, dus doen we snel een voorstelrondje. Daarna bidden we en vragen we God om specifieke indrukken voor deze avond.

Tijdens het gebed komt de naam Samuel in mij op. Maar dat is ook de naam van een van de studenten die met ons mee is. Ik denk meteen: dit is vast niet van God. Bovendien schiet de gedachte door mijn hoofd dat Samuel “geen naam voor een dakloze” is, alsof daklozen een bepaald soort naam zouden hebben… Achteraf zie ik hoe mijn eigen aannames de overhand namen.

We gaan de straat op en beginnen bij het busstation. Zoals elke avond zijn er veel mensen die op straat leven. We voeren gesprekken, bidden met mensen en nodigen sommigen uit om later bij ons langs te komen, om te kijken of we hen kunnen helpen richting een kliniek.

Als we bijna op het punt staan om terug te gaan, besluit ik toch nog een stel aan te spreken met een kindje van ongeveer twee jaar oud. Ze staan met koffers naast zich en ik denk dat ze wachten om opgehaald te worden. Maar al snel blijkt dat ze al twee nachten op straat hebben geslapen, en er nog minstens twee voor de boeg hebben. Het centrum waar zij mogelijk geholpen kunnen worden, opent pas weer op maandag. Ze hadden hun busaansluiting gemist en hadden geen geld voor een nieuw ticket.

Een medewerker van de drogist naast wie ze stonden, had besloten hen naar de dichtstbijzijnde spoedeisende hulp van het ziekenhuis te brengen, zodat ze in ieder geval die nacht niet op straat hoefden door te brengen. Bij het ziekenhuis zouden ze veiliger zijn, was de gedachte.

Ons hart brak. Hier konden en wilden we iets doen.
“Gaat er vanavond nog een bus waar jullie heen moeten?” vragen we.
“Ja, waarschijnlijk wel,” zegt de man, “maar we hebben geen geld voor een ticket.”
“Waar moeten jullie naartoe?”
“São Paulo.”

We vragen of ze iemand hebben die hen daar kan ophalen als wij de tickets zouden betalen. Dat komt goed, verzekert hij ons. En zo besluiten we ter plekke bustickets voor hen te kopen, zodat ze diezelfde avond nog konden vertrekken. Daardoor hoefden ze geen twee extra nachten op straat door te brengen.

De dankbaarheid en opluchting waren groot.
En weet je hoe het jongetje heette?
Inderdaad: Samuel.

Hij was niet ‘dakloos’ zoals dat beeld in mijn hoofd bestond, maar hij wás wel degene die we die avond mochten helpen. En opnieuw werden we herinnerd aan hoe God werkt, vaak voorbij onze aannames en verwachtingen.

Oliebollenactie!

Na het succes van afgelopen jaren organiseren we ook dit jaar weer onze oliebollenactie! Wij als Thuisfrontcommussie (TFC), samen met andere vrijwilligers, gaan enthousiast aan de slag om er opnieuw een groot succes van te maken. 

Dus op woensdag 31 december zijn er weer heerlijke, versgebakken oliebollen verkrijgbaar. Voor 8,50 euro ontvang ja 10 oliebollen.

De volledige opbrengst gaat naar Geú en Gerdien. Zijn zullen deze gebruiken om hun verzekeringen voor het komende jaar te kunnen betalen. 

Via deze link is het mogelijk om oliebollen te bestellen. 
We hopen op veel bestellingen!

TFC van Geú en Gerdien, 

Jenneke Slijkhuis, Henry & Lisanne Kok, Sander & Gerike Kastelein.

Je kunt ook onderstaande QR-code gebruiken.

Diploma uitreiking jeugdgevangenis

Op donderdag 9 oktober mochten we een bijzonder moment meemaken: de diploma-uitreiking van de Engelse cursus die we hielden in de Jeugdgevangenis.

De lessen vonden plaats in een omgeving waar jongeren die in conflict zijn gekomen met de wet worden ondersteund en opnieuw kansen krijgen om hun leven een andere richting te geven, de jeugdgevangenis. De diploma uitreiking, gehouden in Casa Rocha, was het tastbare resultaat van maandenlang inzet, groei en volharding.

De cursus startte op 16 juni met acht jongeren. Daarvan wisten er vier de eindstreep te halen, een mooie overwinning gezien de vele uitdagingen die zij op hun pad tegenkwamen. Twee jongeren werden kort voor de uitreiking vrijgelaten, terwijl anderen werden overgeplaatst naar een andere cursus of niet terugkeerden na een familiebezoek. 

Tijdens de lessen werd er niet alleen Engels geleerd, er werd ook veel gelachen, hadden we diepe gesprekken, leerden ze meer over doorzettingsvermogen en leerden we elkaar beter kennen. 

De afronding van deze cursus betekende voor deze jongeren veel meer dan alleen een diploma. Velen van hen zijn opgegroeid in omstandigheden vol geweld en kwetsbaarheid. We genoten vooral samen van de momenten aan het eind van de les, waarin we samen de bijbel opende, waarin we hoop zaaiden, goede gesprekken hadden en de liefde van God zichtbaar mochten maken.

Deze diploma-uitreiking markeert dan ook geen eindpunt, maar een komma. Er wordt een nieuw hoofdstuk geschreven, en we vertrouwen erop dat Gods aanwezigheid elk nieuw begin van deze jongeren zal begeleiden.

Mijn hoofd is beter geworden, geloof je dat?

Een paar weken geleden brachten we José* naar een Herstelhuis. We hadden sinds april van dit jaar al contact met hem. Op een dag kwam hij langs bij Casa Resgate. Hij kende ons werk, omdat hij in het verleden ook al door ons geholpen was.

In april vroeg José* opnieuw om hulp. Hij vertelde dat hij nog bij zijn moeder woonde, maar dat zij hem op straat zou zetten als hij zo doorging. En dat was precies wat hij niet wilde: terugkeren naar het leven op straat. We gingen op zoek naar een geschikte kliniek, maar terwijl we wachtten tot er een plek vrijkwam, lukte het José om weer werk te vinden. Toch bleef het moeilijk om van de drugs af te blijven. Begin september besefte hij dat een opname in een kliniek de beste stap was om erger te voorkomen.

Niet veel later kwam er een plek vrij bij Huis van Herstel Nieuw Leven (CRNV). Op de afgesproken dag stond zijn moeder erbij toen we José ophaalden, ze was zo dankbaar dat we haar zoon op deze manier konden helpen.

Twee weken later bezochten we José in de kliniek en spraken met hem. Ontroerd bedankte hij ons voor de hulp die hij had gekregen, zijn tranen kon hij nauwelijks bedwingen. Enkele dagen later ontvingen we een audiobericht van zijn moeder dat ons nog dieper raakte:

"Mijn hoofd is beter geworden, geloof je dat? Ik sliep niet goed, maar nu slaap ik rustig. Ik was onrustig, maar nu is alles beter, dankzij God. Ik ga weer naar de kerk. Ik ging altijd al, maar toen João thuis was, durfde ik niet weg, bang dat er iets zou gebeuren als ik er niet was. Maar nu ga ik weer. God zij dank. God is goed, ik ben jullie zo dankbaar!"

We blijven bidden dat José deze tijd gebruikt om zijn leven echt te veranderen. Dat hij kracht en handvatten mag vinden om niet terug te vallen, en bovenal dat hij God beter leert kennen en met Hem zijn weg zal bijven gaan. 

*fictive naam

Het gaat niet altijd zoals gehoopt

Er gaat een teleurstelling door me heen. Van een afstand zie ik haar aankomen lopen in haar roze jas. Vijf dagen lang was ze bij ons op het kamp voor vrouwen die op straat leven. Tijdens die dagen werd ze geraakt door Gods liefde. We voerden diepe gesprekken, en ze sprak de wens uit haar leven te veranderen. Ze wilde terug naar haar familie.

Op de laatste dag boden we aan haar daarheen te brengen. Maar ze hield voet bij stuk: “Nee, ik ga zelf wel met de bus.” We kregen haar niet overtuigd. En ergens vroeg ik me af: zal dit wel goed gaan? Zal ze écht teruggaan naar haar familie? En hoe zouden zij reageren, zouden ze haar weer accepteren?

Wat er die middag na het kamp gebeurde, weten we niet. Ging ze daadwerkelijk met de bus naar huis? Of keerde ze meteen terug naar de straat? Toen we haar tijdens onze wekelijkse outreach weer tegenkwamen, was ze terug in haar oude omgeving, onder invloed, en niet alleen. Ze liet niet veel los, begrijpelijk ook.

Vijf dagen lang heeft ze mogen proeven van een ander leven: zonder straat, zonder drugs, zonder alcohol, zonder de angst om te gaan slapen. Maar het lukte haar niet om die keuze vast te houden. Helaas. Het blijft een zware strijd, een leven van verslaving en straat achter je laten.

Ook met dit soort teleurstellingen worden we in ons werk geconfronteerd. We zouden het graag anders zien. En toch laten we ons er niet door weerhouden om te blijven doen waarvoor God ons geroepen heeft. Om op zoek te gaan naar diegene die echt wil veranderen, om te bemoedigen, het evangelie te delen en als het kan een helpende hand aan te bieden. 

Een ontmoeting die levens verandert

Een tijdje geleden begon God heel specifiek tot mij te spreken over vrouwen die op straat leven, en over hoe zwaar zij lijden in vergelijking met mannen in dezelfde situatie. Op een dag ontstond het idee om een speciaal kamp te organiseren voor deze vrouwen: vijf dagen waarin ze samen konden zijn met andere vrouwen en de waarheid van Gods liefde zouden horen en ervaren.

Dankzij bijzondere giften voor voedsel, toiletartikelen en kleding konden we dit plan uitvoeren. Van 5 tot 9 augustus vond het kamp plaats. Op de afgesproken tijd stond er echter niemand bij Casa Resgate—iets waar we ons al een beetje op hadden voorbereid. We weten namelijk hoe moeilijk het voor deze vrouwen is om los te komen uit hun situatie, en hoe emoties van het moment vaak meespelen bij het nemen van beslissingen. Daarom besloten we hen zelf op straat op te zoeken.

We vonden enkele vrouwen die eerder hadden gezegd dat ze mee wilden. Twee van hen besloten direct mee te gaan. De anderen konden we niet overtuigen, maar door die gesprekken gingen wél twee andere vrouwen met ons mee. Zo begonnen we met vier vrouwen. De volgende dag sloot er nog één aan, waardoor we in totaal vijf deelnemers hadden. Twee van hen verbleven officieel in een daklozenhostel, maar waren toch vaak op straat te vinden. Helaas besloot één van de vrouwen het kamp vroegtijdig te verlaten; de aantrekkingskracht van het oude leven op straat was te groot.

Nu, een paar dagen later, kijken we terug op een bijzondere tijd van herstel, bemoediging en ontmoetingen met God. De vrouwen werden diep geraakt door Zijn liefde en kregen praktische handvatten om hun leven een nieuwe richting te geven. De aanwezigheid van een therapeut bleek daarbij een grote zegen.

De twee vrouwen uit het hostel keerden terug naar hun verblijf, één ging terug naar haar familie, en de vierde gaan we intens verder begeleiden. We zijn God dankbaar voor alles wat Hij heeft gedaan in deze dagen. We beseffen dat het niet om aantallen gaat: als er al maar één vrouw is die herstelt, opnieuw leert dromen en haar leven met God gaat leven, is dat het allemaal waard.

Juist met een kleine groep kun je echt de tijd nemen om naar hun verhalen te luisteren, hen persoonlijk te leren kennen en samen te ontdekken wat zij nodig hebben. Ik droom nu al over een volgende editie—al willen we het geen ‘kamp’ meer noemen, maar een Ontmoeting met God. Want we weten: een echte ontmoeting met Hem verandert levens.

Een gesprek van hoop

Het stadsdeel Serra in Belo Horizonte is misschien wel de buurt met de grootste diversiteit aan mensen die we in ons werk vanuit Jeugd met een Opdracht Belo Horizonte tegenkomen. In deze wijk staat ons wijkcentrum Casa Luzeiro, een centrum dat uw gebed hard nodig heeft. Op een maandagmiddag kijk ik (Geú) naar de jongens van de groep die in het centrum bijeenkomt, vijftien jongens, kinderen, tieners. Ik kijk hoe ze met elkaar omgaan tijdens een moment van ontspanning.

Ik vang hun gesprekken op en krijg zo een glimp te zien van de werkelijkheid waar zij in leven. Deze kinderen leven in situaties die ik absoluut niet mee zou willen maken.

Terwijl de kinderen zich vermaken in het zwembad, zijn de tieners en jongvolwassenen aan het voetballen. Al snel vragen de kinderen me ook in het water te komen. Ik twijfel want het water is best wel koud. Al snel gaat één van de jongens naast me op de rand van het zwembad zitten.

Breno (niet zijn echte naam) wil even kletsen en daar ben ik wel voor in de stemming. Breno vraagt me naar mijn jeugd, wat ik bijvoorbeeld had willen worden als ik groot zou zijn. “Ik wilde graag mensen helpen en ook andere plekken zien,” zeg ik. Hij vindt dat wel cool. Ik vraag hem wat hij dan wil worden als hij volwassen is. Wat daarop volgt, raakt mij diep. Breno vertelt me dat hij voetballer wil worden, om zo zijn oma en ouders te kunnen helpen.

Ik vraag of ze allemaal samen in één huis wonen, dat gebeurt namelijk regelmatig in onze wijk. Hij vertelt dat hij bij zijn oma woont en zegt dat zijn ouders gescheiden zijn. Aan zijn stem hoor ik hoe ontevreden hij is met de realiteit waarin hij leeft.

Ik leg hem uit hoe hij zich kan voorbereiden op een carrière als voetballer en zeg dat ik ook het water in ga. Hij biedt meteen aan om mijn bril bij mijn schoenen te leggen en duikt zelf ook weer in het water.

Net als Breno dromen veel kinderen van een succesvolle loopbaan waardoor ze hun dierbaren financieel kunnen helpen. De realiteit in onze wijk is, dat sommigen uiteindelijk voor het snelle geld van de drugshandel gaan om op die manier hun familie te ondersteunen.

Willen jullie bidden dat het Woord van God, dat elke dag in de jongensgroep wordt verkondigd, vruchtbare bodem mag vinden in ieders leven? Zodat ze op zullen groeien met de wens om een verschil te maken, waar ze ook wonen. Bid ook dat meer mensen met een aan God toegewijd hart naar onze zendingsbasis komen om zich bij ons team aan te sluiten en de kinderen, tieners en jongeren in de wijk beter te dienen.

God geeft om Ricardo

Op een avond, tijdens onze outreach naar daklozen, treffen we Ricardo* aan. Hij zit op de grond met zijn been in het verband. We raken met hem aan de praat en tijdens het gesprek vraagt hij of we zijn familie willen bellen. Hij vertelt ons dat zijn familie hem gisteren niet uit het ziekenhuis heeft opgehaald zoals was afgesproken. Hij is toen de straat maar opgegaan en heeft hij daar de nacht doorgebracht.

Hij zegt dat hij de eerste nacht op een stuk karton heeft geslapen met een ander stuk karton over zich heen als ‘deken’. Omdat hij verwachtte niet meer terug te kunnen keren naar zijn familie, heeft hij zich vandaag maar bij de daklozen bij het busstation gevoegd.

Hij geeft ons de contactgegevens van iemand van zijn familie en we sturen hen meteen een WhatsApp-bericht om te kijken wat we voor Ricardo kunnen doen. Al snel begrijpen we dat Ricardo en zijn familie elkaar gisteren zijn misgelopen bij het ziekenhuis toen hij ontslagen werd. We besluiten Ricardo te helpen en zijn buskaartje te betalen.

Hij is super dankbaar. Hij is er namelijk van overtuigd dat God ons naar hem toe heeft gestuurd Hij zegt dat hij zelfs had overwogen zelfmoord te plegen, omdat hij er even geen gat meer in zag. Maar juist op dat moment kwam een dronken man naar hem toe en zei tegen hem: “God houdt van jou”. Dat weerhield hem ervan zelfmoord te plegen. Met onze komst, beseft hij dat God inderdaad om hem geeft en een plan met zijn leven heeft.

Ricardo is een van de velen die op straat heeft geleefd en worstelt met depressies. Hij is een van velen die soms, om wat voor reden dan ook, op straat belanden in Belo Horizonte. Wij willen een licht zijn voor deze mensen. We willen hen Gods woord brengen en hen helpen waar we kunnen. We vragen om uw gebed, dat mensen verslavingen overwinnen en in afhankelijkheid van God gaan leven.

Very sad

Vandaag ben ik ‘very sad’ (heel verdrietig), zei Marcelo (niet zijn echte naam) toen ik met hem sprak tijdens de Engelse les in de jeugdgevangenis. Icaro, die ons begeleidt in de lessen, had me al voor aanvang van de les verteld dat Marcelo mee zou doen aan de Engelse les, maar dat hij waarschijnlijk niet zo best in zijn vel zou zitten, omdat een familielid overleden was. Door het bestuur van de gevangenis was besloten dat hij niet naar de begrafenis mocht omdat het geen familielid was waar hij veel contact mee had.

Marcelo vertelde me dat een neef van hem overleden was, en dat hij daarom erg verdrietig was. ‘Mijn neef was als een vader voor mij, want ik ken geen echte vader’, vertelde hij me. ‘En hij zat niet eens in de criminaliteit, en toch is hij nu al overleden’, voegde hij eraan toe, met een zekere droefheid en woede in zijn ogen.

‘Very sad’ (heel verdrietig), deze woorden gebruikte Marcelo om uit te drukken hoe hij zich op dat moment voelde. Deze woorden had hij geleerd in de eerste lessen van onze cursus. In de andere lessen gebruikte hij altijd ‘angry’ (boos). ‘I am angry’ (Ik ben boos) was altijd zijn antwoord op de vraag: ‘How are you?’ (Hoe gaat het?). Marcelo wilde in de eerste les weten wat haat in het Engels was. Ik heb veel haat in mijn leven, zei hij.

We geven Engelse les aan jongens zoals hen, tussen de 15 en 18 jaar oud. Ze zitten vast in de jeugdgevangenis vanwege de criminele daden die ze hebben gepleegd. Velen van hen zijn geboren in een criminele omgeving en het is moeilijk voor hen om daaruit te komen, velen zitten in bendes. 

Wij geloven in hen, in hun potentieel, en we willen hen Gods liefde laten zien. Aan het einde van de les krijgen we de gelegenheid om uit de Bijbel te delen. De jongens toonden veel interesse in het verhaal van Mozes, dat God Mozes riep, ook al had hij, in het verleden, een Egyptenaar gedood. We willen laten zien dat God er ook voor hen is, dat levensverandering mogelijk is. Het is misschien niet makkelijk, maar met God is het mogelijk. Bidden jullie mee zodat deze jongens de echte Jezus vinden die levens kan veranderen?