zaterdag 1 december 2018

Diploma uitreiking Engels voor de meiden uit de gevangenis

Het Rescue House (Reddings Huis) werkt met verschillende jeugdgevangenissen. Ze geven elke week Engelse les aan een groepje jongeren. Dit gebruiken ze om relaties aan te gaan met deze jongeren, ze te bemoedigen, te delen over Gods liefde en hen aan te sporen verstandige keuzes te maken als ze vrij komen. 

Deze jongeren komen niet maar zo in de jeugd gevangenis terecht, vaak groeien ze op in onstabiele thuis situaties, raken ze betrokken in drugsbendes en worden ze meegetrokken in een wereld van geweld. Ook deze jongeren verdienen een nieuwe kans. Door middel van de Engelse lessen proberen we de jongeren in te laten zien dat ze iets kunnen bereiken, dat ze nieuwe dingen kunnen leren en iets af kunnen maken. Voor velen van hen is het de eerste diploma die ze in bezit krijgen. We hopen dat dit de jongeren motiveert en door de relatie die we opgebouwd hebben weten ze het Rescue House te vinden, mochten ze hulp willen krijgen als ze vrij komen. 

En dat is ook de reden waarom de diploma uitreiking niet in de gevangenis plaats vindt, maar juist in het Rescue House. Een echt uitje dus. Even uit de gevangenis, een aantal bewakers gaan mee, en ze worden verwent met lekker hapjes en taart. 


Afgelopen maandag was de diploma uitreiking voor de meiden. Toen ik in het Rescue House was, hielp ik elke maandag mee in de gevangenis met de Engelse les en daarom wilde ik graag aanwezig zijn bij de diploma uitreiking, en dat was mogelijk. Gaaf om deze 7 meiden weer te zien. 7 meiden, elk met hun eigen verhaal, elk met hun eigen gebrokenheid, maar ook elk met een toekomst voor hen. Een toekomst waarin ze hopelijk hun verleden kunnen laten gaan en sterk genoeg zullen zijn om goede keuzes te maken. Tijdens te keren dat ik in de gevangenis was en deelde over hoe God in mijn leven gewerkt heeft, voelde ik het verlangen van ze, het verlangen om God beter te leren kennen. Ik bid echt dat deze meiden ten volle mogen gaan ervaren wie God voor hen wil zijn. 

De meiden worden opgehaald met het witte Volkswagen busje. Een aantal bewakers van de gevangenis gaan mee en er is zelfs wat familie aanwezig. De zaal ik feestelijk versierd en de tafel gevuld met hapjes en een mooie taart. De middag wordt geopend, er wordt gezongen, het favoriete lied van de meiden kan natuurlijk niet gemist worden, er wordt een woord gedeeld, alle meiden krijgen een persoonlijk woord en de diploma, die ook officieel geldig is, wordt in ontvangst genomen. Het is mooi om te zien hoe de meiden genieten en hoe ze aan het eind ook ons bedanken. Bedanken voor wat we gedaan hebben en hoe we hen persoonlijk geraakt hebben. 


zaterdag 24 november 2018

De realiteit van de verschillende wijken in Belo Horizonte

Belo Horizonte, een stad, een grote stad, met grote verschillen. Elke stad, in elke land heeft waarschijnlijk zo zijn verschillen. De één grotere verschillen dan de ander. Een rijkere wijk, een villa wijk, een wijk met huurwoningen, een arbeidersbuurt, een achterstandsbuurt. Die wijken zijn niet allemaal hetzelfde dat klopt. Maar dit onderstaande filmpje laat wel heel goed zien hoe de verschillen hier in Belo Horizonte zijn. Het filmpje is in Engels, maar het Rock House heeft er Nederlandse ondertiteling onder gezet.


woensdag 14 november 2018

Casa Rocha

Ik ben nu al iets meer dan een week in Casa Rocha (Rots Huis). In totaal zal ik hier 5 weken zijn. Casa Rocha richt zich op de mensen uit de wijk. Het gaat vooral om interventie, ervoor zorgen dat kinderen, tieners niet op de straat of in de gevangenis zullen belanden. Er worden verschillende programma's gegeven zoals kidsclub en tieneractiviteiten, maar ook lessen waar ze zich voor in kunnen laten schrijven, zoals, zwemmen, vioolles, drumles, engels en jiu jitsu (een soort vechtsport). Er worden huisbezoeken gedaan bij de kinderen uit de programma's en voor de oma's uit de wijk is er wateraerobics. Op maandagavond gaan we de straat op, naar een plek waar drugs gedeald wordt, hier proberen we contacten te maken met de mensen en verwijzen we ze eventueel door naar het Rescue House (Reddingshuis). Binnenkort zal ik meer schrijven over mijn ervaringen hier.

Uitzicht op de wijk waar we werken. 

donderdag 1 november 2018

Nieuwsbrief november

De nieuwsbrief van november is de deur uit! Wil je ook graag mijn nieuwsbrieven ontvangen, stuur dan een email naar gerdientfc@gmail.com.


zaterdag 27 oktober 2018

De laatste aflevering.

En hier dan ook de laatste aflevering: 'Hoop'. Hier zul je ook meer zien over één van de andere huizen hier in Belo Horizonte van Jeugd met een Opdracht, het 'Rock House' waar ik volgende week maandag naar toe zal gaan. 5 weken lang help ik dan mee met hun bediening. 


In de nacht de straat op.

Het is vrijdagavond 23.00 uur, we komen samen in onze tv-kamer.  Dat zijn we gewoon om te doen voor we onze activiteiten beginnen. Zo ook deze avond, we zingen een aantal liederen, bidden voor de nacht, voor de mensen die we zullen ontmoeten en dat God ons zal leiden deze avond. Om 00.00 gaan we de straat op. We stappen in ons witte volkswagenbusje en rijden naar de eerste plek. We ontmoeten een heel wat mensen. De meesten treffen we aan op hun matras ergens onder een afdak op straat. We praten, zingen en bidden met hen en vervolgens gaan we door naar andere plekken. 

Rond 04.00 komen we aan bij een politiebureau om daar een rondje te lopen en te bidden. Ik merk dat ik al behoorlijk moe begin te worden. Halverwege de ronde komen we Vitoria*, een meisje van 17 tegen, helemaal alleen zittend om de rand van de stoep. In de omgeving om haar heen is op dat moment niemand te bekennen. We praten met Vitoria, horen haar verhaal en af en toe loopt er een man voorbij, de één behoorlijk helder, de ander dronken of stoned van de drugs. We besluiten dat we haar mee zullen nemen naar ons huis. Een meisje van 17 helemaal alleen op straat, er hoeft maar één iemand langs te komen, die niet het beste met haar voor heeft en je weet niet wat er zal gebeuren. 

Later vraag ik waar ze over gesproken hebben (helaas kan ik het Portugees nog niet goed genoeg volgen). Ik begrijp dat ze Vitoria kennen van 2 á 3 jaar geleden. Toen een prachtige, gezonde meid om te zien. Nu niet alleen vuil van de straat, maar ook erg mager en een donkere, angstige blik in haar ogen. De laatste keer dat ze haar gezien hadden was 2/3 jaar geleden bij het uitvaartcentrum waar toen het lichaam van haar toen beste vriendin levenloos lag. Samen waren ze aan de drugs geraakt, haar vriendin overleed aan een overdosis, maar zij kreeg de schuld van mensen om haar heen, dat zij haar vermoord zou hebben. Vanaf die dag was er geen spoor meer van haar te bekennen en zagen ze haar tot vandaag de dag niet meer. En nu dus alleen hier langs de straat. 

We nemen haar mee, willen terug naar ons Volkswagen busje lopen, maar ondertussen komen we nog andere mensen tegen die verlangen naar een gesprek en gebed. Om 05.00 wordt het dan zo ineens licht, een vreemde gewaarwording en ineens voel ik me niet meer moe. Uiteindelijk komen we rond 05.30 terug bij ons huis. Vitoria krijgt wat te eten en een slaapplek aangeboden. Later vandaag zullen we bekijken wat we voor haar kunnen betekenen, de rest van deze nacht/dag is ze in ieder geval veilig. 

Een deel van ons team met in het midden Vitoria.

Zo besef ik maar weer dat ik zo gezegend ben met mijn leven en vanuit die zegen mag ik, mogen wij uitdelen. Dat is wat Jezus deed toen Hij hier op aarde rondliep en dat is wat wij vandaag de dag mogen doen. Voor mij ziet dat er nu zo uit, voor u, voor jou op een andere manier. We mogen allemaal Zijn handen en voeten zijn in de omgeving waar we nu zijn. 

*Niet haar echte naam. 

zaterdag 20 oktober 2018

''Terug naar de straat'' de derde aflevering.

In deze aflevering hoor je het verhaal van Anderson, die als 8-jarig jongetje op de straat terecht kwam. Nu leidt hij hier het ''Rescue House'', mooi om te zien hoe God zijn verleden gebruikt om anderen hoop te geven! De moeite waard om te kijken!


zondag 14 oktober 2018

Kinderdag in Villa União

Vrijdag 12 oktober, was het kinderdag in Brazilië. We vertrokken in de ochtend met ons volgeladen witte Volkswagen busje richting ''Villa União'', een sloppenwijk in Belo Horizonte. We kennen deze sloppenwijk omdat we er doordeweeks komen om donaties (fruit, groenten en brood) uit te delen. 

De doordeweekse fruit, groente en brood donatie.

Na het uitpakken van de snacks, de materialen voor de spelletjes en de geluidsinstallatie beginnen we de ochtend voor de kinderen. We beginnen met verschillende spelletjes, er wordt gelachen, gestreden en er hangt duidelijk een gezellige, goede sfeer. Dat is fijn want dit is een sloppenwijk waar drugs gedeald wordt en het goed is om alert te zijn, vorige week is er nog een jongen neergeschoten. Tijdens de spelletjes wordt de groep kinderen groter en groter en het aantal toekijkende ouders ook. Halverwege de ochtend krijgen alle kinderen nog een broodje hotdog. Wij hadden geen idee waar dit kraampje vandaan kwam, maar dat was een mooie bijkomstigheid. Aan het eind van de ochtend zijn er zeker 100 kinderen aanwezig. We sluiten af met een dramastuk en geven ze een boodschap mee over Jezus' liefde voor hen. Een geslaagde ochtend waarop de kinderen mochten genieten van de aandacht en activiteiten.

Eén van de spelletjes die we met ze speelden.



vrijdag 12 oktober 2018

Aflevering 2 online! ''Harde realiteit''

De tweede aflevering van de 4 over het werk wat we hier doen met Casa Resgate in Belo Horizonte. Het geeft een goed beeld van de dagelijkse dingen die we doen. Ik zou zeggen zeker even kijken! En als je de eerste aflevering nog niet gezien hebt, dan die eerst even bekijken natuurlijk :-) Je kan die vinden in mijn andere post. 


Doneren kan via onderstaande deze link: www.family7.nl/jeugdmeteenopdracht

zaterdag 6 oktober 2018

Van de straat naar een huis

Het is zaterdagochtend, ik stap samen met Anderson (één van de leiders van Casa Resgate) in het witte volkswagen busje. We gaan vandaag 3 mensen, die tot vandaag de dag op straat leefden naar hun huis brengen. Ze hebben met hulp van Jeugd met een Opdracht en de regering een huis kunnen vinden. Tot vandaag de dag, brachten ze dag en nacht door op straat. 

We arriveren op de plek, een stuk stoep voor een gebouw met een overhangend dak wat beschutting geeft tegen de regen. Op de straat ligt een oude, vieze, gele matras, een geel/oranje gestreepte deken en er staan twee tasjes klaar. Zodra ze ons aan zien komen springen ze op van hun matras, ze begroeten ons, ze zijn vrolijk, ze zijn klaar om te vertrekken. De straat achter zich te laten. 

De gele matras wordt opgepakt, de deken in een tas gestopt en daar gaan we met alle spullen die ze hebben. Naast de gele matras, de deken en de twee tasjes, hebben ze alle drie een doekje in hun hand, volgezogen met tinner, om de paar minuten, soms seconden, inhaleren ze dit. Ze zijn verslaafd. Maar ze hebben nu een huis, dit is een stap, een stap in de goede richting. Met hulp van de regering die hun huur betaald kunnen ze nu wonen in dit huis. Om eerlijk te zijn weten we niet of ze het vol gaan houden. Maar we kunnen en willen ze een kans geven. 


Als we met het busje richting hun huis rijden is de uitgelatenheid voelbaar aanwezig. Ze zijn enthousiast, ze hebben er zin in, ze zijn benieuwd. In het busje maken we selfies om dit moment vast te leggen. Hopelijk gaat dit echt een mijlpaal voor ze zijn en zullen na vandaag geen nacht meer doorbrengen op straat.



We arriveren bij hun huis. Met enthousiasme springen ze het busje uit, openen de witte deur van de poort, lopen de trap af richting de deur van hun huisje. En daar gaan ze, hun huis binnen. 


3 kleine kamers en een badkamer, een prima plek om te wonen. De kamers en het uitzicht wordt bekeken, de spullen worden uit het busje gehaald en de hagedis verwijderd die zijn intrek had genomen in de woning. Gisteren heeft een vader van één van de jongens lampenbollen en een douchekop gebracht, die monteren we. Ze hebben niet meer dan de spullen die ze meegenomen hebben van de straat dus we zijn creatief met het ophangen van de lampenbollen. 


De papieren en documenten worden tevoorschijn gehaald. Ze laten Anderson een papier zien, het gaat over hun baby die 3 jaar geleden geboren werd. Ze werd op straat geboren. De moeder had de keuze, of met haar baby naar een opvangcentrum, of zonder baby op straat blijven. Ze koos toen die dag voor het laatste, haar baby werd meegenomen voor adoptie. Tot vandaag de dag is ze nog niet geadopteerd en ze willen graag de baby (die inmiddels 3 is) terug. Om het kind terug te krijgen eist de regering dat je een huis hebt om in te wonen. Dat hebben ze nu. Bidden jullie mee dat deze ouders echt zullen veranderen, de verslavingen achter zich kunnen laten en zullen kiezen voor het goede. Dat als de mogelijkheid er is om hun kind terug te krijgen ze ook echt ouders zullen zijn die voor hun kind kunnen zorgen.



Er wordt brood en frisdrank gehaald, we eten samen, ze bedanken ons, ze zijn blij dat ze van de straat zijn. Later vraag ik hoe ze aan geld komen. Anderson legt me uit dat één van de jongens degene is die tinner verkoopt. Hoe zal dit nu gaan, nu ze hier wonen, vraag ik me af. We hebben geen idee, we bidden voor verandering, voor goede keuzes, voor open deuren, voor werk. We bidden dat God hier verandering gaat brengen. Anderson verteld me het hele verhaal van één van deze jongens. Ik besef me dat God al heel veel gedaan heeft, maar ook dat er nog heel veel werk te doen is. Toen ze hem voor het eerst ontmoeten moest hij niets van hen weten. Geen wonder want Anderson legt me uit, dat hij een overeenkomst is aangegaan met de duivel, hij zit vast in het duister. Iets wat in het Braziliaanse straatleven niet vreemd is. God heeft al veel in zijn leven gedaan, maar Jezus aannemen is hem nog niet gelukt. Zo blijkt maar weer dat de nood op dit gebied groot is, gebed is nodig. Bidden jullie mee voor echte verandering?

Het uitzicht vanuit het raam van hun huis.