zaterdag 15 februari 2020

Het contrast in ons werk

De vakantie is inmiddels weer voorbij en ook het bezoek (m'n zusje en tante) dat ik had, is weer terug in Nederland. En we zijn inmiddels weer begonnen met ons programma.

Tijdens de vakantie kregen we helaas het verdrietige nieuws dat Jacques, 'één van onze jongens' van de straat, waar we veel contact mee hadden, helaas is overleden aan een overdosis aan drugs. Afgelopen oktober ging hij nog mee met ons op kamp. Ik herinner me nog goed hoe Jacques echt probeerde aandachtig te luisteren naar alles wat op het kamp gezegd werd. Ik zie hem nog zo zitten, vooraan op de voorste rij, proberend zijn afkickverschijnselen onder controle te houden, proberend niet in slaap te vallen. Ook herinner ik me nog goed wat één van onze vrijwilligers deelde. Met tranen rollend over haar wangen, zei ze: ''Ik wil niemand van jullie verliezen aan het geweld van de straat of aan de drugs. Pak alsjeblieft deze kans om je leven te veranderen.'' Die overdenking raakte veel mensen. Heeft het Jacques geraakt op dat moment? Ik weet het niet? Heeft hij stappen proberen te zetten? Misschien wel, misschien heb ik het niet gezien, maar daarover oordelen kan ik ook niet. En wat ik weet is dat het vaak heel moeilijk is die stap naar verandering te zetten. Deze jongeren zijn, ja ook vaak dader van allerlei dingen, maar ze zijn ook slachtoffer en misschien wel in eerste instantie slachtoffer. Ze hebben van alles in hun leven meegemaakt, niet dat ik daardoor hun keuzes goed praat, maar begrijpen kan ik het wel. We hebben Jacques helaas verloren, dat is helaas de harde realiteit van ons werk. Ons werk gaat gepaard met tegenslagen, maar dat weerhoudt ons er niet van vol te houden in wat we kunnen doen.

Jacques

En dan terugdenkend aan het kamp en aan dit verhaal van Jacques, komt ook Caio* bij mij in gedachten naar boven. Afgelopen vakantie heb ik hem een paar keer gesproken, niet heel diep, want dat laat mijn Portugees nog niet toe, maar ik begreep wat hij nodig had toen hij aan onze deur kwam. Hij kwam voor zijn documenten, (die kunnen we bewaren voor de mensen die op straat leven, zodat ze die niet (nogmaals) verliezen). Caio ging na ons kamp naar een 'recovery home', hij besloot dat hij wilde veranderen. Een echt goed Nederlands woord voor zo'n 'huis' is er denk ik niet. Een afkickkliniek komt misschien dichtbij zou je denken, maar zo professioneel als in Nederland is dat hier zeker niet. Maar het houdt in dat je daar heengaat om van de drugs af te komen, structuur te krijgen en je voor te bereiden op het leven als je daar weer vandaan gaat. Voor sommige mensen werkt dit, zij maken het af en beginnen daarna een ander leven. Anderen houden het niet vol of vertrekken om verschillende redenen. Caio zat niet lang in het 'recovery home', meestal is dat geen goed teken. Maar voor Caio ging dat anders. Afgelopen week sprak ik hem weer en toen kwam hij om al zijn documenten op te halen. Hij heeft inmiddels een kamer die hij huurt en een fulltime baan. Vol trots liet hij aan mij het bewijs zien dat hij zijn huur betaald en liet hij geld zijn wat hij op zak had. Hij zag er ook echt goed en gelukkig uit. Zo anders dan hoe ik hem voorheen kende! Bidden jullie mee voor Caio? Caio is eerder van de straat geweest, vond toen op straat een half opgerookt jointje en belande zo weer op straat. Hij had nu alweer drugs zien liggen, om zo op te rapen en te gebruiken, maar zei hij: ''Ik wil nu echt geen drugs meer, nooit meer. Nooit meer drugs!''. Laten we bidden dat die uitspraak echt waar mag zijn in zijn leven! Dat hij vol zal houden en een nieuw, ander leven mag leiden.

*Niet zijn echte naam.

maandag 3 februari 2020

Muita chuva (veel regen)

Ik, als Nederlander, weet natuurlijk wel wat regen is. In Nederland valt er best veel regen en daar zijn we aan gewend. Het hele jaar door kunnen we buien verwachten.

Hier in Brazilië kennen ze een regenseizoen, van december tot maart valt hier de meeste regen. Maar dat is toch wel even anders dan regen in ons vlakke Nederland. Belo Horizonte ligt op een hoogte van ongeveer 850 meter en vlak is het hier zeker niet. En als het dan regent, flink regent, wat het afgelopen 2 weken gedaan heeft, dan veranderd de straat voor mijn huis ineens in een rivier met harde stroming naar beneden.


En dan mag ik van geluk spreken, in mijn straat beleven de auto's nog gewoon staan. Kwam het water maar twee keer naar binnen en dat omdat onze auto verkeerd geparkeerd stond waardoor het water naar binnen stroomde.

Er zijn heel wat mensen die er veel erger aan toe zijn hier in en rondom Belo Horizonte. Rond de 60 mensen zijn omgekomen door de regen. Huizen zijn verwoest en er is erg veel schade door de regen. Het regende ongekend veel de afgelopen twee weken. In januari is er nog nooit zoveel regen in Belo Horizonte gevallen als dit jaar. En ook afgelopen zaterdag begon februari met veel regen en ging het tussen 2 en 3 uur flink tekeer. In sommige delen van de stad viel er in een uur tijd de helft van de verwachte regen voor de hele maand februari. Bidden jullie mee voor de getroffen mensen en de schade? En voor de komende tijd dat er niet weer zoveel regen in één keer zal vallen?

zondag 15 december 2019

Kerst op straat!

Gisteravond vierden we kerst op straat! Dit jaar was het de 10e keer dat 'Casa Resgate' dat organiseerde. Op die avond nodigen we mensen uit die op straat leven. Het was een tijd was samenzijn als één grote familie. We vierden het met een barbeque en live muziek. Al het vlees en overig eten werd gedoneerd! Het was een succes, de mensen genoten zichtbaar van wat we voor hen georganiseerd hadden!  





zondag 1 december 2019

Diploma-uitreikingen

Afgelopen half jaar gingen we naar twee verschillende jeugdgevangenissen om Engelse les te geven. Dit sloten we afgelopen week af met twee diploma-uitreikingen. Bijzondere momenten waren het en mooi om te zien dat er wat familie aanwezig was. 

We haalden de jongens onder begeleiding van bewakers op om bij ons op de basis hun certificaat in ontvangst te nemen. We brachten ze 2 uur laten weer terug, met een gevulde maag van taart, brigadeiros (Braziliaans zoet lekkernij) en salgados (haritge hapjes) en met hun certificaat op zak. Ze zijn begonnen aan deze cursus en hebben het afgemaakt, iets wat niet zo vanzelfsprekend is voor deze jongeren. We weten niet altijd hun omstandigheden, de reden waarom ze in de gevangenis zitten, maar één ding is zeker, hun leven in de Favelas (Braziliaanse sloppenwijken) is niet makkelijk, de druk van verschillende bendes zijn groot. Wij hadden de eer om met deze jongeren op te trekken, hen te laten zien dat ze iets kunnen bereiken als ze willen, als ze doorzetten. Ook mochten we vertellen wie God is in onze levens en wie Hij wil zijn voor hen. Het was echt een eer om dit werk te mogen doen en ik kijk uit naar februari als we weer starten met anderen groepen in de gevangenissen. 





vrijdag 15 november 2019

Marcus*

Afgelopen dinsdagavond waren we weer op straat. We waren op een plek waar meerdere mensen in tentjes op straat wonen, zie de foto hieronder. We hadden met ze gekletst, samen wat gezongen, we mochten een bemoediging delen en kletsten nog wat meer. We stonden eigenlijk op het punt om te vertrekken, toen een jongen die ons wel kende, een man bij ons bracht. 


Vraag hen of ze je kunnen helpen was zijn advies aan Marcus*. Marcus vertelde zijn verhaal. Hij was net uit de gevangenis, 16 jaar had hij vast gezeten. In eerste instantie had hij 88 jaar gekregen, maar wegens goed gedrag werd zijn straf geminderd naar 32 jaar voorwaardelijk. Nu na 16 jaar op vrije voeten, mits hij zich netjes elke keer meldt op de afgesproken tijden. Zijn zus was naar Sao Paulo vertrokken, een appartement gekocht van het geld van de erfenis van hun ouders en niks voor hem overgelaten. Andere familie heeft hij niet of geen contact meer mee. Vanuit de gevangenis kwam hij vorige week op straat terecht, vol goede moed ging hij opzoek naar werk om geld te verdienen en zijn leven weer op te bouwen. Maar werk krijgen lukte hem niet maar zo. Tot nu toe had hij het elke dag geprobeerd en we horen een aantal van zijn frustraties. Hij bood zichzelf aan om auto's te wassen voor 4 Reais (ongeveer 1 euro), de eigenaar van de plek krijgt 20 Reais per auto, maar ook daar werd hij niet toegelaten, 4 Reais was te veel per auto vond de eigenaar. Uiteindelijk ging hij flesjes water verkopen, om dan in ieder geval maar een paar cent te verdienen. Dit liep een dag goed, daarna werd hij aangehouden door een soort belastingdienst, en was hij al zijn geld weer kwijt. Het zat Marcus niet mee. Je zag zijn wanhoop in zijn ogen terwijl hij vertelde. ''Ik wil mijn leven oppakken, opnieuw beginnen, maar ik heb nu niks, ik heb werk nodig.'' En dan daarnaast vertelde hij, krijg ik bijna nergens te eten, ze geloven niet dat ik op straat leef. Er zijn veel organisaties en kerken die eten en drinken aan mensen geven die op straat wonen, maar ze geloofden hem meestal niet. Hij ziet er niet uit als het stereotype dat hier op straat leeft. Deze man is groot, gespierd, ziet er verzorgd en zelfverzekerd uit, maar toch leeft hij op straat, kan hij op dit moment niet anders. Misschien kunnen deze mensen je helpen had dus die jongen tegen hem gezegd. ''Wat heb je nodig'', vroegen we hem. Werk, dat is het enige kwam het op neer, hij wil werken, hij wil zijn leven oppakken, opnieuw beginnen, hij heeft al zijn documenten, papieren, dat is allemaal voor elkaar. We kunnen hem geen baan beloven. Wel kunnen we voor hem bidden en hem in ieder geval helpen een CV te maken. Als hij donderdagochtend bij ons komt willen we hem daar mee helpen en kijken wat we meer voor hem kunnen doen. We praten nog een tijd door met hem, bemoedigen hem. Eén van onze vrijwilligers deelt zijn verhaal, hoe God zijn leven leidde nadat hij uit de gevangenis kwam. We vragen hem nog of hij vandaag genoeg te eten heeft gehad. Niet veel later komen er mensen langs die eten uitdelen, hij krijgt nu ook. Ze hebben zelfs dekens bij zich en hij krijgt er ook één, dat komt goed uit want de komende nachten lijkt het weer wat kouder te gaan worden. Nu heeft hij in ieder geval een deken als hij vannacht weer in het park slaapt. Zijn kleine blauwe plastic tasje met documenten is nu veranderd in een vuilniszak met een deken en daarin zijn kleine blauwe plastic tasje. We bidden voor Marcus, dat er een baan voor hem gaat komen en dat hij zijn leven opnieuw kan beginnen. En gisteren, donderdagochtend, stond hij inderdaad op de afgesproken tijd bij ons aan de deur. Hij wil zo graag!

Marcus, met alles wat hij nu heeft een tasje met 
documenten en een deken in een vuilniszak. 

*I.v.m. privacy niet zijn echte naam.

woensdag 6 november 2019

God brengt mensen op ons pad.

Tijdens onze wekelijkse avonden op straat komen we van alles tegen. Voordat we de straat op gaan, vragen we of God ons wil leiden en de mensen op ons pad wil brengen waar we iets voor kunnen betekenen. En soms mogen we ervaren dat God dit heel duidelijk bevestigd. Zo ook afgelopen vrijdagavond. We gingen naar een plek iets verder op van waar we wel vaker komen. We raakten aan de praat met een aantal mannen. Eén van die mannen bleek pas 2 dagen op straat te zijn. Hij wilde eigenlijk niet op straat zijn, maar hij zag zelf op dat moment geen andere oplossing. Hij had een vrouw en 5 jonge kinderen thuis zitten. Hij had hen 2 dagen geleden verlaten, er was niet genoeg te eten, hij had geen baan meer en kreeg over deze dingen ruzie met zijn vrouw. Zijn reactie was vluchten, hij zag wel in dat het niet de juiste beslissing was en wilde eigenlijk graag terug. Zijn huis was  zo’n 30 minuten rijden. Hem nog een dag op straat laten leek ons niet het beste. Hij was nu nog geen alcohol gaan drinken of drugs gaan gebruiken, zoals velen op straat wel doen. En de straat is gewoon niet de veiligste plek om te zijn. Hij wilde zelf ook heel graag terug. We boden hem aan om hem naar zijn vrouw en kinderen terug te brengen en wat eten voor het weekend te kopen. Hij wilde ook graag weer opzoek naar een baan, maar hij wist niet goed hoe hij een brief en CV zou moeten schrijven. We brachten hem thuis, ontmoeten zijn vrouw en spraken af dat hij maandag bij ons langs zou komen om samen een brief en CV te gaan schrijven. En zo gebeurde het. Maandag was hij bij ons en werd er een brief geschreven. We bidden nu dat deze man een baan zal krijgen en in het geval van een tegenvaller niet weer zal vluchten. Ik heb er het vertrouwen in dat hij geleerd heeft van deze situatie, het was mooi om te zien hoe dankbaar hij was voor onze hulp. En zo konden wij met hem delen dat het God is die ons beweegt om dit werk te doen en mochten we vertellen wie God voor hem wil zijn.  

vrijdag 18 oktober 2019

Een bijzonder kamp!

Ik weet niet goed waar ik moet beginnen met vertellen. Ik heb al verschillende kampen meegemaakt, geleidt, met verschillende doelgroepen, in verschillende landen. Maar deze springt er voor mij tot nu toe echt uit! 5 dagen, 24 mensen van de straat, op een kampterrein buiten de stad, geen drugs, geen alcohol. 's Ochtends ontbijt, een spreker die over een onderwerp verteld om daarna in kleine groepen erover door te praten, middageten, samen opruimen en schoonmaken, spellen in de middag met wat vrije tijd, avondeten en een dienst (soort kerkdienst) in de avond. Er waren veel bijzondere momenten, mooie momenten waarin we God echt aan het werk zagen, waar hij harten aanraakten. Indrukwekkende momenten, de levensverhalen van deze mensen, je kan bijna niet voorstellen dat het werkelijkheid is als je sommige verhalen hoort. Triest dat mensen zo opgroeien en begrijpelijk vaak ook dat ze in deze omstandigheden terecht zijn gekomen. 2 mensen zijn helaas afgehaakt en halverwege naar huis gegaan. De andere 22 hebben het hele kamp meegemaakt. 4 van hen waren er ook bij in mei toen het vorige kamp was, zij hadden daarna besloten om naar een 'recovery home' (soort afkickkliniek) te gaan en zitten nog in dat proces van 9 maand. Ze mochten mee van het 'recovery home' en het was gaaf om hen te zien tijdens het kamp, echt een voorbeeld voor de anderen! Gisteren hebben we hen samen met Adilson en Marcus uitgezwaaid, ze zijn nu (weer) in het 'recovery home'. Adilson en Marcus hebben tijdens het kamp besloten dat ze de straat, de drugs en alles wat daarbij hoort, achter zich willen laten en een nieuw leven willen beginnen. In geloof zijn ze er naar toe gegaan hopend dat ze over 9 maanden getransformeerd zijn en sterk genoeg zullen zijn om de straat achter zich te laten. Bidden jullie mee voor hen? Er zijn nog 3 anderen die ook graag willen veranderen, bidden jullie ook mee voor hen, dat ook zij zullen doorzetten en op de juiste plek terecht komen? Het traject wat Adilson en Marcus in gaan kost 70 euro per persoon per maand. Zij hebben deze financiën niet, we vertrouwen God dat Hij hierin gaat voorzien. Mocht jij je geroepen voelen om iets voor hen te betekenen, en hen maandelijks hiermee willen ondersteunen, stuur me dan even een berichtje, dan kan ik je vertellen hoe dit mogelijk is.

Foto van gisteren, ons team met staff, vrijwilligers en de 5 mannen die naar het recovery home gingen.


zondag 22 september 2019

Een avond op straat

Mijn oog valt op een forse, gespierde man die er vergeleken met de rest van de mensen hier goed en verzorgt uitziet. Op de één of andere manier trekt hij mijn aandacht. Ik begin voor hem te bidden niet goed wetend wat ik met dit gevoel aan moet. Zal ik met hem in gesprek gaan? Mijn Portugees laat dat nog niet toe, dus ik zal iemand moeten vinden die voor me wil vertalen. Ik geef hem in ieder geval een hand en groet hem, daar laat ik het eerst bij. Na een tijd van mensen groeten en wat gesprekken aangaan, komen we allemaal bij elkaar. Veel van deze mensen kijken ernaar uit om samen te zingen en dat doen we dan ook bijna elke avond als we de straat opgaan. Het heeft iets bijzonders, zo samen bijeen te zijn en te zingen over en voor God. Ik kijk om me heen, de man die mijn aandacht heeft vanaf het begin van de avond staat er ook bij, eerst een beetje achteraan, verscholen op de achtergrond, maar langzaam aan komt hij in de kring staan. Af en toe zingt hij, af en toe is hij stil, maar het lijkt erop dat hij in gedachten is. Af en toe verschiet zijn gezicht, het lijkt erop dat hij fysieke pijn heeft. Na het zingen wordt er een woord gedeeld. Een simpele uitleg van het evangelie, dat God ons een nieuwe kans wil geven, dat we bij Hem terug kunnen komen, dat wij die keuze kunnen maken. Ik zie dat de man geraakt is door dit woord, hij kijkt veel naar beneden en heeft moeite met zijn tranen weg te slikken. Degene die het woord deelt sluit af met gebed en nu stromen de tranen over zijn gezicht. 


Ik vraag Anderson om met me mee te gaan naar die man en hij begint zijn verhaal te vertellen. Hij is net sinds vrijdag uit de gevangenis, maar hij is rechtstreeks terug naar de drugs gegaan. Zijn maag doet er pijn van, hij kan bijna niet eten. Hij wil de drugs niet verteld hij, maar toch was dat het eerste wat hij weer heeft opgezocht. Hij heeft een vrouw en 2 kinderen, maar daar durfde hij niet naar terug omdat hij weer met de drugs begonnen is. Ik wil het niet, maar de drugs is zo sterk zegt hij. Ik wil van de drugs af, ik wil terug naar mijn vrouw, naar mijn kinderen. We bidden voor hem en vertellen hem dat hij morgen naar ons toe kan komen. We hebben dan open huis, hij kan een douche komen nemen, schone kleren krijgen en we zullen dan met hem bespreken of en wanneer hij naar een afkickkliniek kan. Hij geeft al aan dat hij wil en dat hij daarom morgen zal komen.

De volgende dag is hij er inderdaad, wat zou het mooi geweest zijn als hij meteen terecht kon, maar dat kon helaas niet. Volgende week kon hij terug komen dan zou er mee duidelijk zijn over wanneer hij terecht zou kunnen. Maar afgelopen week hebben we deze man niet weer gezien, waar hij nu is weten we niet. Nog steeds op straat? Terug bij zijn familie? Of komt hij toch nog weer bij ons terug zodat we hem kunnen helpen met alles te regelen voor een afkickkliniek. Het is afwachten, kijken of we hem weer tegenkomen en tot die tijd blijf ik bidden voor deze man.

zondag 8 september 2019

Op het dakterras

Ik stop met lezen. Ik kijk om me heen, even ben ik me weer heel bewust van waar ik ben. Ik zit op het dakterras, even lekker rustig lezen, dat is wat ik ongeveer een kwartier geleden had bedacht. Het is zondagmiddag. Vrijdag aan het begin van de avond kwam ik hier in het Rescue House aan. Zonder mijn koffers want die hadden de vlucht gemist, op dat moment was ik allang blij dat ik mijn vlucht wel gehaald had en ik op de geplande tijd in Brazilië zou landen. Zaterdag kon ik rusten en 's avonds kwamen toen gelukkig mijn koffers en kon ik beginnen met uitpakken. Dat even terzijde, ik schreef dat ik op het dakterras zat, ik had één van de twee witte plastic stoelen gepakt die er stonden. En daar zit ik nu, mijn boek in mijn handen, kijkend om me heen, ineens ook heel bewust van alle geluiden.

Het gepraat van verschillende buren die in het appartementen complex naast ons wonen. Het gerinkel van pannen, een blikje dat open gaat, en weer geroesemoes van stemmen, allemaal vanuit het gebouw naast ons. De ramen staan open, het is hier op dit moment zo'n 25 graden. Het gebouw steekt nog 3 verdiepingen boven het dak van ons gebouw uit, dus echt een vrije plek om hier te zitten heb ik niet. Toch zag ik er naar uit toen ik laatst hoorde dat het dakterras nu te bereiken was. Ze zijn druk bezig met de bovenverdieping maar de trap naar het dakterras is af en ook het muurtje eromheen. Nu is er een plek om buiten te zijn en niet meteen op straat te staan. Op de achtergrond het geluid van autos en optrekkende motoren en tussendoor hier en daar getoeter. Het gelach van iemand op straat, gestuiter van een bal, geklap dat komt waarschijnlijk van datzelfde sportveldje (geen idee waar dat veldje moet zijn trouwens), een blaffende hond en ja zelfs nog fluitende vogels op de achtergrond (ik twijfel of dit vrije vogels zijn of dat iemand in de buurt een kooi met vogels heeft). En dan opeens het harde geluid van een aankomende metro en het schuren van ijzer op ijzer van het remmen (dat denk ik tenminste) van de metro die pal langs ons huis heen loopt. Even hoor ik al die andere geluiden niet meer, dit geluid overtreft alles. Het geluid van het schuren van het ijzer en de metro zelf verdwijnt langzaam in de verte. Even hoor ik de andere geluiden weer, maar dan komt er een helikopter over, ook dit overtreft bijna alle ander geluiden. Lekker rustig een boekje lezen dat had ik een kwartier geleden bedacht. Gelukkig kan ik me prima afsluiten voor al deze geluiden en heb ik al even lekker gelezen. Het slapen 's nachts is gelukkig voor mij ook geen probleem. Niet altijd slaap ik door de nog wat vreemde geluiden heen, het ijzer op ijzer van de metro, het geluid van motoren, een helikopter die overvliegt of een harde knal, waarschijnlijk vuurwerk (daar ga ik dan maar van uit). Maar ik slaap in ieder geval zo weer verder. 

Al deze geluiden, dat is wel even anders dan de geluiden van het wonen in het huis bij mijn ouders. De stilte daar, zoveel meer aanwezig dan hier. De tuin waar niemand zomaar vanuit hun appartement naar binnen kijkt. Het leven in een miljoenenstad dat is anders. Ik zal nog wel een tijdje nodig hebben om echt te wennen, maar dat geeft niet. Ik weet dat ik voor nu hier moet zijn. Ik weet dat God bij me is. En ik kijk uit naar morgen en de week die voor me ligt, als het werk gaat beginnen. Tot de volgende blog! 

Een panorama van het dakterras waar ik zat. 

donderdag 29 augustus 2019

Het vertrek dichtbij

Vorige week schreef ik dit bericht op Facebook:

''Weer thuis na een heerlijke week vakantie! Om vervolgens morgen over twee weken naar een plek te vliegen dat mijn nieuwe thuis moet gaan worden. Het komt nu echt dichtbij, wisselende en gemixte gevoelens.''



Het komt nu echt dichtbij, wisselende en gemixte gevoelens. Nog een week, ik heb zin in de nieuwe stap die voor me ligt, ik kijk er naar uit. Ik weet dat ik ja wil zeggen tegen de roeping die God op mijn leven gelegd heeft. Deze nieuwe stap hoort daarbij. Bij een nieuwe stap laat je ook dingen achter en dat is niet altijd makkelijk. In dit geval familie en vrienden die je fysiek achterlaat. Gelukkig zal contact blijven, maar op een andere manier. Ik kijk uit naar deze nieuwe stap! Ik geloof dat ik er klaar voor ben! Zondag om 10 uur krijg ik de zegen mee vanuit mijn gemeente, u en jij bent welkom om de dienst bij te wonen. Donderdag hoop ik mijn verjaardag te vieren en neem ik afscheid om vervolgens de volgende ochtend, vrijdagochtend vroeg vanaf Schiphol te vertrekken. Mijn volgende blog hoop ik vanuit Brazilië te schrijven!