woensdag 2 januari 2019

vrijdag 14 december 2018

Laatste paar dagen en Kerstfeest op de straat

Mijn tijd in Brazilië zit er alweer bijna op. Morgenavond vieren we kerstfeest op de straat en dan vlieg ik woensdag alweer terug naar Nederland. Voor het nieuwe jaar begint hoop ik nog een nieuwsbrief te schrijven om jullie meer op de hoogte te brengen van de afgelopen tijd. Nu eerst weer aan de slag met de voorbereidingen voor de maaltijd op straat. Ik ben benieuwd naar deze ervaring, mensen die op de straat leven worden uitgenodigd om net als een familie, samen aan tafel een kerstmaal te nuttigen. In mijn nieuwsbrief zal ik hier meer over vertellen.

zaterdag 1 december 2018

Diploma uitreiking Engels voor de meiden uit de gevangenis

Het Rescue House (Reddings Huis) werkt met verschillende jeugdgevangenissen. Ze geven elke week Engelse les aan een groepje jongeren. Dit gebruiken ze om relaties aan te gaan met deze jongeren, ze te bemoedigen, te delen over Gods liefde en hen aan te sporen verstandige keuzes te maken als ze vrij komen. 

Deze jongeren komen niet maar zo in de jeugd gevangenis terecht, vaak groeien ze op in onstabiele thuis situaties, raken ze betrokken in drugsbendes en worden ze meegetrokken in een wereld van geweld. Ook deze jongeren verdienen een nieuwe kans. Door middel van de Engelse lessen proberen we de jongeren in te laten zien dat ze iets kunnen bereiken, dat ze nieuwe dingen kunnen leren en iets af kunnen maken. Voor velen van hen is het de eerste diploma die ze in bezit krijgen. We hopen dat dit de jongeren motiveert en door de relatie die we opgebouwd hebben weten ze het Rescue House te vinden, mochten ze hulp willen krijgen als ze vrij komen. 

En dat is ook de reden waarom de diploma uitreiking niet in de gevangenis plaats vindt, maar juist in het Rescue House. Een echt uitje dus. Even uit de gevangenis, een aantal bewakers gaan mee, en ze worden verwent met lekker hapjes en taart. 


Afgelopen maandag was de diploma uitreiking voor de meiden. Toen ik in het Rescue House was, hielp ik elke maandag mee in de gevangenis met de Engelse les en daarom wilde ik graag aanwezig zijn bij de diploma uitreiking, en dat was mogelijk. Gaaf om deze 7 meiden weer te zien. 7 meiden, elk met hun eigen verhaal, elk met hun eigen gebrokenheid, maar ook elk met een toekomst voor hen. Een toekomst waarin ze hopelijk hun verleden kunnen laten gaan en sterk genoeg zullen zijn om goede keuzes te maken. Tijdens te keren dat ik in de gevangenis was en deelde over hoe God in mijn leven gewerkt heeft, voelde ik het verlangen van ze, het verlangen om God beter te leren kennen. Ik bid echt dat deze meiden ten volle mogen gaan ervaren wie God voor hen wil zijn. 

De meiden worden opgehaald met het witte Volkswagen busje. Een aantal bewakers van de gevangenis gaan mee en er is zelfs wat familie aanwezig. De zaal ik feestelijk versierd en de tafel gevuld met hapjes en een mooie taart. De middag wordt geopend, er wordt gezongen, het favoriete lied van de meiden kan natuurlijk niet gemist worden, er wordt een woord gedeeld, alle meiden krijgen een persoonlijk woord en de diploma, die ook officieel geldig is, wordt in ontvangst genomen. Het is mooi om te zien hoe de meiden genieten en hoe ze aan het eind ook ons bedanken. Bedanken voor wat we gedaan hebben en hoe we hen persoonlijk geraakt hebben. 


zaterdag 24 november 2018

De realiteit van de verschillende wijken in Belo Horizonte

Belo Horizonte, een stad, een grote stad, met grote verschillen. Elke stad, in elke land heeft waarschijnlijk zo zijn verschillen. De één grotere verschillen dan de ander. Een rijkere wijk, een villa wijk, een wijk met huurwoningen, een arbeidersbuurt, een achterstandsbuurt. Die wijken zijn niet allemaal hetzelfde dat klopt. Maar dit onderstaande filmpje laat wel heel goed zien hoe de verschillen hier in Belo Horizonte zijn. Het filmpje is in Engels, maar het Rock House heeft er Nederlandse ondertiteling onder gezet.


woensdag 14 november 2018

Casa Rocha

Ik ben nu al iets meer dan een week in Casa Rocha (Rots Huis). In totaal zal ik hier 5 weken zijn. Casa Rocha richt zich op de mensen uit de wijk. Het gaat vooral om interventie, ervoor zorgen dat kinderen, tieners niet op de straat of in de gevangenis zullen belanden. Er worden verschillende programma's gegeven zoals kidsclub en tieneractiviteiten, maar ook lessen waar ze zich voor in kunnen laten schrijven, zoals, zwemmen, vioolles, drumles, engels en jiu jitsu (een soort vechtsport). Er worden huisbezoeken gedaan bij de kinderen uit de programma's en voor de oma's uit de wijk is er wateraerobics. Op maandagavond gaan we de straat op, naar een plek waar drugs gedeald wordt, hier proberen we contacten te maken met de mensen en verwijzen we ze eventueel door naar het Rescue House (Reddingshuis). Binnenkort zal ik meer schrijven over mijn ervaringen hier.

Uitzicht op de wijk waar we werken. 

donderdag 1 november 2018

Nieuwsbrief november

De nieuwsbrief van november is de deur uit! Wil je ook graag mijn nieuwsbrieven ontvangen, stuur dan een email naar gerdientfc@gmail.com.


zaterdag 27 oktober 2018

De laatste aflevering.

En hier dan ook de laatste aflevering: 'Hoop'. Hier zul je ook meer zien over één van de andere huizen hier in Belo Horizonte van Jeugd met een Opdracht, het 'Rock House' waar ik volgende week maandag naar toe zal gaan. 5 weken lang help ik dan mee met hun bediening. 


In de nacht de straat op.

Het is vrijdagavond 23.00 uur, we komen samen in onze tv-kamer.  Dat zijn we gewoon om te doen voor we onze activiteiten beginnen. Zo ook deze avond, we zingen een aantal liederen, bidden voor de nacht, voor de mensen die we zullen ontmoeten en dat God ons zal leiden deze avond. Om 00.00 gaan we de straat op. We stappen in ons witte volkswagenbusje en rijden naar de eerste plek. We ontmoeten een heel wat mensen. De meesten treffen we aan op hun matras ergens onder een afdak op straat. We praten, zingen en bidden met hen en vervolgens gaan we door naar andere plekken. 

Rond 04.00 komen we aan bij een politiebureau om daar een rondje te lopen en te bidden. Ik merk dat ik al behoorlijk moe begin te worden. Halverwege de ronde komen we Vitoria*, een meisje van 17 tegen, helemaal alleen zittend om de rand van de stoep. In de omgeving om haar heen is op dat moment niemand te bekennen. We praten met Vitoria, horen haar verhaal en af en toe loopt er een man voorbij, de één behoorlijk helder, de ander dronken of stoned van de drugs. We besluiten dat we haar mee zullen nemen naar ons huis. Een meisje van 17 helemaal alleen op straat, er hoeft maar één iemand langs te komen, die niet het beste met haar voor heeft en je weet niet wat er zal gebeuren. 

Later vraag ik waar ze over gesproken hebben (helaas kan ik het Portugees nog niet goed genoeg volgen). Ik begrijp dat ze Vitoria kennen van 2 á 3 jaar geleden. Toen een prachtige, gezonde meid om te zien. Nu niet alleen vuil van de straat, maar ook erg mager en een donkere, angstige blik in haar ogen. De laatste keer dat ze haar gezien hadden was 2/3 jaar geleden bij het uitvaartcentrum waar toen het lichaam van haar toen beste vriendin levenloos lag. Samen waren ze aan de drugs geraakt, haar vriendin overleed aan een overdosis, maar zij kreeg de schuld van mensen om haar heen, dat zij haar vermoord zou hebben. Vanaf die dag was er geen spoor meer van haar te bekennen en zagen ze haar tot vandaag de dag niet meer. En nu dus alleen hier langs de straat. 

We nemen haar mee, willen terug naar ons Volkswagen busje lopen, maar ondertussen komen we nog andere mensen tegen die verlangen naar een gesprek en gebed. Om 05.00 wordt het dan zo ineens licht, een vreemde gewaarwording en ineens voel ik me niet meer moe. Uiteindelijk komen we rond 05.30 terug bij ons huis. Vitoria krijgt wat te eten en een slaapplek aangeboden. Later vandaag zullen we bekijken wat we voor haar kunnen betekenen, de rest van deze nacht/dag is ze in ieder geval veilig. 

Een deel van ons team met in het midden Vitoria.

Zo besef ik maar weer dat ik zo gezegend ben met mijn leven en vanuit die zegen mag ik, mogen wij uitdelen. Dat is wat Jezus deed toen Hij hier op aarde rondliep en dat is wat wij vandaag de dag mogen doen. Voor mij ziet dat er nu zo uit, voor u, voor jou op een andere manier. We mogen allemaal Zijn handen en voeten zijn in de omgeving waar we nu zijn. 

*Niet haar echte naam.