vrijdag 7 augustus 2020

Eerder met ‘verlof’ naar NL.

Een jaar geleden had ik bedacht om in december naar Nederland te komen. Aangezien door de corona veel activiteiten stil liggen en ik de meeste dingen die ik nu hier in Brazilië doe ook in Nederland door kan blijven doen, kom ik nu alvast naar Nederland. Hoelang ik zal blijven is nog onbekend. Zondagavond 9 augustus begint mijn reis, met de bus naar Rio de Janeiro en dan hoop ik dinsdagochtend 11 augustus veilig in Amsterdam te landen. Dus wie weet zien we elkaar binnenkort! 

donderdag 4 juni 2020

Meegeholpen met het maken van een tv-programma voor LensTV.

Afgelopen tijd heb ik Rebecca en Claudinho (zij zijn vrijwilliger bij ons project) geholpen met het maken van een tv-programma voor LensTV. LensTV is een engelse internetzender. Ik heb voor hen de meeste beelden gefilmd. Mocht je het leuk vinden om dit te bekijken en zo ook meer over ons project te weten te komen, klik dan op de onderstaande link. 



woensdag 29 april 2020

Voedselpakketten

Casa Luzeiro, één van de huizen van Jeugd met een Opdracht hier in Belo Horizonte, werkt samen met verschillende organisaties om voedselpakketten te maken en uit te delen aan de mensen die zwaar zijn getroffen in deze tijd. Er zijn sowieso 6800 families die in aanmerking komen. Verschillende organisaties brengen donaties naar Casa Luzeiro, hier worden de pakketten samengesteld en door weer een andere organisatie uitgedeeld. 
Bidden jullie mee dat er genoeg binnen zal komen om al deze families te voorzien van deze pakketten? En mocht je hier zelf onderdeel van willen zijn door middel van een gift, stuur me dan even een berichtje. 




maandag 27 april 2020

Update

Het is alweer een tijd geleden dat ik iets op mijn blog schreef. We zitten nog steeds met de Corona maatregelen, die inmiddels ook aangescherpt zijn. Dus we kunnen helaas ons normale werk nog niet doen. Ik vind dat nog steeds erg jammer en bij tijden verlang ik er echt naar om weer ons programma op te pakken. Wel probeer ik mijn tijd goed te gebruiken en kan ik meer tijd besteden aan dingen waar ik voorheen minder aan toen kwam. 

Portuguese les
Mijn Portuguese lessen zijn inmiddels begonnen! Online. Ik ga dus niet twee keer in de week naar de universiteit, maar twee keer in de week kom in online samen met mijn leerkracht en klasgenoten en krijgen we onze lessen. Ik heb alle tijd om aan het huiswerk en de opdrachten te werken en daar geniet ik ook van. Ik zie dat ik nu ook echt sprongen maak en daar ben ik erg blij mee! 

Situatie in Brazilië
Inmiddels hebben we hier in Brazilië 58.000 geregistreerde corona-besmettingen en meer dan 4000 doden. Misschien hebben jullie al wel het één en ander gelezen of gehoord op het Nederlandse nieuws. Zo niet, en mocht je geïnteresseerd zijn in de politieke situatie, zie dan de 2 onderstaande linken. Bidden jullie mee voor de overheid hier in Brazilië? We kunnen er van alles van vinden en zeggen, maar ik denk dat het beter is om de aanwijzing van Paulus op volgen aan Timoteüs: 

''Bid voor alle koningen en gezagdragers, opdat we rustig en ongestoord kunnen leven, in alle vroomheid en waardigheid.'' 1 Tim. 2:2

https://nos.nl/artikel/2331622-politieke-crisis-in-brazilie-minister-justitie-stapt-op-na-ruzie-met-bolsonaro.html

https://nos.nl/artikel/2331826-het-griepje-dat-de-braziliaanse-president-dreigt-te-vellen.html

Spoorloos
Graag wil ik jullie wijzen op een aflevering van het Nederlandse programma Spoorloos. Afgelopen week was er een aflevering waar Rodrigo & Natasha opzoek gaan naar hun familie in Belo Horizonte. Deze aflevering laat, naar mijn idee, een goed beeld zien van hoe de situatie hier soms is en hoe mensen kunnen opgroeien. Als je zin en tijd hebt is het wat mij betreft echt een aanrader om een beter beeld te krijgen van de achtergrond van de mensen waar wij mee werken. Natuurlijk is elk persoon en elk verhaal van een persoon uniek, maar zulke soort situaties komen wij ook tegen. Zie de link hieronder:

https://www.npostart.nl/spoorloos/20-04-2020/KN_1713026

zaterdag 21 maart 2020

Een extra corona update

Corona

Ook hier hebben we inmiddels te maken met Corona. Er zijn gepaste maatregelen genomen en dat betekend dat ook wij noodgedwongen het meeste werk tijdelijk moeten laten vallen. Het werk in de jeugdgevangenissen ligt stil. We kunnen de mensen van de straat niet meer uitnodigen in ons huis. Documenten voor hen regelen lukt op dit moment ook niet. Wij mogen de deur niet uit, alleen als dit echt noodzakelijk is. Dus zoals voor velen van ons, zien ook mijn dagen er nu behoorlijk anders uit. Alles staat ineens op een laag pitje. Ik ervaar vrede en rust, wetend dat God alles onder controle heeft. De komende tijd is onzeker, maar Hij is erbij wat er ook gaat gebeuren. Hij heeft een plan. In Hem is er hoop. We hoeven niet bang of ongerust te zijn. Het leven ziet er nu anders uit, dingen zijn onzeker, maar God veranderd hier niet door. Hij is niet minder trouw. Hij is met ons in elke stap. Voel ik dan helemaal geen teleurstelling?

‘’Hij is niet minder trouw.
Hij is met ons in elke stap’’

Ja wel. Ik vind het jammer dat we een groot deel van ons werk niet kunnen doen. Jammer dat we geen andere mensen meer in levende lijve mogen ontmoeten. Dat we de deur niet meer uitmogen als dat niet noodzakelijk is. Dat mijn broer en schoonzus nu niet op bezoek kunnen komen. Ik voel teleurstelling. Ik laat die emoties ook toe, maar daarin vind ik ook God. Middenin de teleurstelling geeft Hij hoop en geloof. Hij is erbij en zo slecht hebben wij het ook niet. Ik denk veel aan de mensen die op straat leven. Hoe gaat het nu met hen? Ik bid deze dagen extra voor ze, bid u mee?



Bericht van afgelopen maandag

Vanochtend was ons Open Huis nog open voor de mensen van de straat. We spraken met hen over het Corona-virus, sommigen wisten niets of nauwelijks wat er gaande was. Als gevolg moeten wij helaas ook onze evenementen pauzeren en zal ons Open Huis de komende tijd niet meer open zijn. We bidden en vragen God voor bescherming voor ons en de mensen op straat en dat dit snel over zal gaan.

Eén van de dingen die me onder andere raakte was het volgende. Eén van de mensen vroeg: 'Wat moet ik doen om mezelf te beschermen?'. Toen kwam het antwoord met onder anderen je handen wassen. 'Handen wassen? Waar dan? Ik kan straks hier ook niet meer douchen.' Tja... wat zijn wij dan bevoorrecht... Laten we deze mensen niet vergeten en veel voor ze bidden. We moeten de kracht van het gebed niet onderschatten.



Afgelopen week mochten we nog vier mannen terugbrengen naar het Recovery home. Vier van hen zaten er al en waren even terug om documenten en andere dingen te regelen. Eén van hen zal daar een nieuwe start gaan maken. Bid je mee voor hem? Dat hij dit keer door zal zetten en niet op zal geven?


Ook konden we nog een start maken aan administratief werk wat nog gedaan moest worden. Nu kan ik daar de komende tijd zelf mee aan de slag, zodat alles weer mooi op orde komt.   

zaterdag 7 maart 2020

Herinner je je Marcus* nog?

''Herinner je je Marcus* nog?" Dit vroeg gisteravond één van mijn collega's aan me. Ik moest even denken, de naam kwam me meteen wel bekend voor, maar het lichtje ging niet meteen branden. We komen zoveel mensen en namen tegen. Maar toen hij begon te vertellen: ''We kwamen hem op straat tegen, hij was net op straat, net uit de gevangenis '' toen wist ik het meteen. Het was de man met de wanhoop in zijn ogen, de man die geen donaties kreeg omdat hij er niet uitzag als het type dat op straat leefde. Zo wanhopig omdat hij zijn leven wilde oppakken, maar niets had en een baan nodig had. Ik heb een blog over hem geschreven op 15 november 2019.


Mijn collega kwam hem laatst tegen. Hij heeft nu een baan als schilder, het gaat goed met hem en hij bedankte ons voor de hulp die we hem die avond en donderdagochtend gaven. Mooi dat we mochten horen dat het nu goed met hem gaat.

*Niet zijn echte naam.

zaterdag 15 februari 2020

Het contrast in ons werk

De vakantie is inmiddels weer voorbij en ook het bezoek (m'n zusje en tante) dat ik had, is weer terug in Nederland. En we zijn inmiddels weer begonnen met ons programma.

Tijdens de vakantie kregen we helaas het verdrietige nieuws dat Jacques, 'één van onze jongens' van de straat, waar we veel contact mee hadden, helaas is overleden aan een overdosis aan drugs. Afgelopen oktober ging hij nog mee met ons op kamp. Ik herinner me nog goed hoe Jacques echt probeerde aandachtig te luisteren naar alles wat op het kamp gezegd werd. Ik zie hem nog zo zitten, vooraan op de voorste rij, proberend zijn afkickverschijnselen onder controle te houden, proberend niet in slaap te vallen. Ook herinner ik me nog goed wat één van onze vrijwilligers deelde. Met tranen rollend over haar wangen, zei ze: ''Ik wil niemand van jullie verliezen aan het geweld van de straat of aan de drugs. Pak alsjeblieft deze kans om je leven te veranderen.'' Die overdenking raakte veel mensen. Heeft het Jacques geraakt op dat moment? Ik weet het niet? Heeft hij stappen proberen te zetten? Misschien wel, misschien heb ik het niet gezien, maar daarover oordelen kan ik ook niet. En wat ik weet is dat het vaak heel moeilijk is die stap naar verandering te zetten. Deze jongeren zijn, ja ook vaak dader van allerlei dingen, maar ze zijn ook slachtoffer en misschien wel in eerste instantie slachtoffer. Ze hebben van alles in hun leven meegemaakt, niet dat ik daardoor hun keuzes goed praat, maar begrijpen kan ik het wel. We hebben Jacques helaas verloren, dat is helaas de harde realiteit van ons werk. Ons werk gaat gepaard met tegenslagen, maar dat weerhoudt ons er niet van vol te houden in wat we kunnen doen.

Jacques

En dan terugdenkend aan het kamp en aan dit verhaal van Jacques, komt ook Caio* bij mij in gedachten naar boven. Afgelopen vakantie heb ik hem een paar keer gesproken, niet heel diep, want dat laat mijn Portugees nog niet toe, maar ik begreep wat hij nodig had toen hij aan onze deur kwam. Hij kwam voor zijn documenten, (die kunnen we bewaren voor de mensen die op straat leven, zodat ze die niet (nogmaals) verliezen). Caio ging na ons kamp naar een 'recovery home', hij besloot dat hij wilde veranderen. Een echt goed Nederlands woord voor zo'n 'huis' is er denk ik niet. Een afkickkliniek komt misschien dichtbij zou je denken, maar zo professioneel als in Nederland is dat hier zeker niet. Maar het houdt in dat je daar heengaat om van de drugs af te komen, structuur te krijgen en je voor te bereiden op het leven als je daar weer vandaan gaat. Voor sommige mensen werkt dit, zij maken het af en beginnen daarna een ander leven. Anderen houden het niet vol of vertrekken om verschillende redenen. Caio zat niet lang in het 'recovery home', meestal is dat geen goed teken. Maar voor Caio ging dat anders. Afgelopen week sprak ik hem weer en toen kwam hij om al zijn documenten op te halen. Hij heeft inmiddels een kamer die hij huurt en een fulltime baan. Vol trots liet hij aan mij het bewijs zien dat hij zijn huur betaald en liet hij geld zijn wat hij op zak had. Hij zag er ook echt goed en gelukkig uit. Zo anders dan hoe ik hem voorheen kende! Bidden jullie mee voor Caio? Caio is eerder van de straat geweest, vond toen op straat een half opgerookt jointje en belande zo weer op straat. Hij had nu alweer drugs zien liggen, om zo op te rapen en te gebruiken, maar zei hij: ''Ik wil nu echt geen drugs meer, nooit meer. Nooit meer drugs!''. Laten we bidden dat die uitspraak echt waar mag zijn in zijn leven! Dat hij vol zal houden en een nieuw, ander leven mag leiden.

*Niet zijn echte naam.

maandag 3 februari 2020

Muita chuva (veel regen)

Ik, als Nederlander, weet natuurlijk wel wat regen is. In Nederland valt er best veel regen en daar zijn we aan gewend. Het hele jaar door kunnen we buien verwachten.

Hier in Brazilië kennen ze een regenseizoen, van december tot maart valt hier de meeste regen. Maar dat is toch wel even anders dan regen in ons vlakke Nederland. Belo Horizonte ligt op een hoogte van ongeveer 850 meter en vlak is het hier zeker niet. En als het dan regent, flink regent, wat het afgelopen 2 weken gedaan heeft, dan veranderd de straat voor mijn huis ineens in een rivier met harde stroming naar beneden.


En dan mag ik van geluk spreken, in mijn straat beleven de auto's nog gewoon staan. Kwam het water maar twee keer naar binnen en dat omdat onze auto verkeerd geparkeerd stond waardoor het water naar binnen stroomde.

Er zijn heel wat mensen die er veel erger aan toe zijn hier in en rondom Belo Horizonte. Rond de 60 mensen zijn omgekomen door de regen. Huizen zijn verwoest en er is erg veel schade door de regen. Het regende ongekend veel de afgelopen twee weken. In januari is er nog nooit zoveel regen in Belo Horizonte gevallen als dit jaar. En ook afgelopen zaterdag begon februari met veel regen en ging het tussen 2 en 3 uur flink tekeer. In sommige delen van de stad viel er in een uur tijd de helft van de verwachte regen voor de hele maand februari. Bidden jullie mee voor de getroffen mensen en de schade? En voor de komende tijd dat er niet weer zoveel regen in één keer zal vallen?

zondag 15 december 2019

Kerst op straat!

Gisteravond vierden we kerst op straat! Dit jaar was het de 10e keer dat 'Casa Resgate' dat organiseerde. Op die avond nodigen we mensen uit die op straat leven. Het was een tijd was samenzijn als één grote familie. We vierden het met een barbeque en live muziek. Al het vlees en overig eten werd gedoneerd! Het was een succes, de mensen genoten zichtbaar van wat we voor hen georganiseerd hadden!  





zondag 1 december 2019

Diploma-uitreikingen

Afgelopen half jaar gingen we naar twee verschillende jeugdgevangenissen om Engelse les te geven. Dit sloten we afgelopen week af met twee diploma-uitreikingen. Bijzondere momenten waren het en mooi om te zien dat er wat familie aanwezig was. 

We haalden de jongens onder begeleiding van bewakers op om bij ons op de basis hun certificaat in ontvangst te nemen. We brachten ze 2 uur laten weer terug, met een gevulde maag van taart, brigadeiros (Braziliaans zoet lekkernij) en salgados (haritge hapjes) en met hun certificaat op zak. Ze zijn begonnen aan deze cursus en hebben het afgemaakt, iets wat niet zo vanzelfsprekend is voor deze jongeren. We weten niet altijd hun omstandigheden, de reden waarom ze in de gevangenis zitten, maar één ding is zeker, hun leven in de Favelas (Braziliaanse sloppenwijken) is niet makkelijk, de druk van verschillende bendes zijn groot. Wij hadden de eer om met deze jongeren op te trekken, hen te laten zien dat ze iets kunnen bereiken als ze willen, als ze doorzetten. Ook mochten we vertellen wie God is in onze levens en wie Hij wil zijn voor hen. Het was echt een eer om dit werk te mogen doen en ik kijk uit naar februari als we weer starten met anderen groepen in de gevangenissen.